Czytania Liturgiczne na 20(7) czerwiec 2026 roku

28Uważamy bowiem, że człowiek jest usprawiedliwiony z wiary, bez uczynków Prawa.

28Бра́тїе, мы́слимъ вѣ́рою ѡ҆правда́тисѧ человѣ́кꙋ, без̾ дѣ́лъ зако́на.

29Czy Bóg jest Bogiem tylko Żydów? Czyż i nie pogan? Tak, również i pogan.

29И҆лѝ і҆ꙋде́євъ бг҃ъ то́кмѡ, а҆ не и҆ ꙗ҆зы́кѡвъ; Є҆́й, и҆ ꙗ҆зы́кѡвъ:

30Ponieważ jeden jest Bóg, który usprawiedliwi obrzezanych z wiary, a nieobrzezanych przez wiarę.

30поне́же є҆ди́нъ бг҃ъ, и҆́же ѡ҆правди́тъ ѡ҆брѣ́занїе ѿ вѣ́ры и҆ неѡбрѣ́занїе вѣ́рою.

31Czyż więc Prawo niweczymy przez wiarę? Przenigdy! Przeciwnie: Prawo utwierdzamy.

31Зако́нъ ли ᲂу҆̀бо разорѧ́емъ вѣ́рою; Да не бꙋ́детъ: но зако́нъ ᲂу҆твержда́емъ.

1Zapytajmy więc, co zyskał Abraham, praojciec nasz według ciała.

1Что̀ ᲂу҆̀бо рече́мъ а҆враа́ма ѻ҆тца̀ на́шего ѡ҆брѣстѝ по пло́ти;

2Jeśli bowiem Abraham z uczynków został usprawiedliwiony, to ma pochwałę, ale nie od Boga.

2А҆́ще бо а҆враа́мъ ѿ дѣ́лъ ѡ҆правда́сѧ, и҆́мать похвалꙋ̀, но не ᲂу҆ бг҃а.

3Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i policzone mu to zostało jako sprawiedliwość.

3Что́ бо писа́нїе глаго́летъ; вѣ́рова же а҆враа́мъ бг҃ови, и҆ вмѣни́сѧ є҆мꙋ̀ въ пра́вдꙋ.

24Rzecze Pan: Każdego, kto tych słów Moich słucha i w czyn je wprowadza, można porównać do człowieka mądrego, który dom swój zbudował na skale.

24Речѐ гдⷭ҇ь: всѧ́къ, и҆́же слы́шитъ словеса̀ моѧ̀ сїѧ̀, и҆ твори́тъ ѧ҆̀, ᲂу҆подо́блю є҆го̀ мꙋ́жꙋ мꙋ́дрꙋ, и҆́же созда̀ хра́минꙋ свою̀ на ка́мени.

25I spadł deszcz, i wylały rzeki, i powiały wichry, i uderzyły w ten dom, ale się nie zawalił, osadzony bowiem był na skale.

25и҆ сни́де до́ждь, и҆ прїидо́ша рѣ́ки, и҆ возвѣ́ѧша вѣ́три, и҆ нападо́ша на хра́минꙋ тꙋ̀: и҆ не паде́сѧ, ѡ҆снована́ бо бѣ̀ на ка́мени.

26A każdy, kto słucha tych słów Moich i w czyn ich nie wprowadza, upodobni się do człowieka bezmyślnego, który dom swój zbudował na piasku.

26И҆ всѧ́къ слы́шай словеса̀ моѧ̑ сїѧ̑, и҆ не творѧ̀ и҆́хъ, ᲂу҆подо́битсѧ мꙋ́жꙋ ᲂу҆ро́дивꙋ, и҆́же созда̀ хра́минꙋ свою̀ на песцѣ̀:

27I spadła ulewa, i wylały rzeki, i powiały wichry, i uderzyły w ten dom, i padł, a upadek jego był wielki.

27и҆ сни́де до́ждь, и҆ прїидо́ша рѣ́ки, и҆ возвѣ́ѧша вѣ́три, и҆ ѡ҆про́шасѧ хра́минѣ то́й, и҆ паде́сѧ: и҆ бѣ̀ разрꙋше́нїе є҆ѧ̀ ве́лїе.

28I stało się, że gdy Jezus skończył te słowa, zdumiewały się tłumy nauczaniem Jego,

28И҆ бы́сть є҆гда̀ сконча̀ і҆и҃съ словеса̀ сїѧ̑, дивлѧ́хꙋсѧ наро́ди ѡ҆ ᲂу҆ч҃нїи є҆гѡ̀:

29nauczał ich bowiem jak Ten, Kto ma władzę, a nie jak ich znawcy Ksiąg [i faryzeusze].

29бѣ́ бо ᲂу҆чѧ̀ и҆̀хъ ꙗ҆́кѡ вла́сть и҆мѣ́ѧ, и҆ не ꙗ҆́кѡ кни́жницы (и҆ фарїсе́є).

1A gdy zszedł z góry, poszły w ślad za Nim wielkie tłumy.

1Сше́дшꙋ же є҆мꙋ̀ съ горы̀, в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ и҆дѧ́хꙋ наро́ди мно́зи.

2A oto trędowaty podszedłszy, pokłonił Mu się, mówiąc: – Panie, jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić.

2И҆ сѐ, прокаже́нъ прише́дъ кла́нѧшесѧ є҆мꙋ̀, глаго́лѧ: гдⷭ҇и, а҆́ще хо́щеши, мо́жеши мѧ̀ ѡ҆чⷭ҇тити.

3I Jezus wyciągnąwszy rękę, dotknął go, mówiąc: –Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast oczyszczony został z trądu.

3И҆ просте́ръ рꙋ́кꙋ і҆и҃съ, коснꙋ́сѧ є҆мꙋ̀, гл҃ѧ: хощꙋ̀, ѡ҆чи́стисѧ. И҆ а҆́бїе ѡ҆чи́стисѧ є҆мꙋ̀ прока́за.

4I mówi do niego Jezus: – Uważaj, nic nikomu nie mów, lecz idź, pokaż się kapłanowi i złóż dar nakazany przez Mojżesza na świadectwo dla nich.

4И҆ гл҃а є҆мꙋ̀ і҆и҃съ: ви́ждь, никомꙋ́же повѣ́ждь: но ше́дъ покажи́сѧ і҆ере́ови и҆ принесѝ да́ръ, є҆го́же повелѣ̀ (въ зако́нѣ) мѡѷсе́й, во свидѣ́тельство и҆̀мъ.