Czytania Liturgiczne na 26(13) czerwiec 2026 roku

25Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – będąc mądrymi we własnym mniemaniu – że oślepienie dotknęło częściowo Izraela, aż wejdzie pełnia pogan.

25Бра́тїе, не хощꙋ̀ ва́съ не вѣ́дѣти та́йны сеѧ̀ да не бꙋ́дете ѡ҆ себѣ̀ мꙋ́дри, ꙗ҆́кѡ ѡ҆слѣпле́нїе ѿ ча́сти і҆и҃леви бы́сть, до́ндеже и҆сполне́нїе ꙗ҆зы́кѡвъ вни́детъ,

26I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu ten, który wybawia, odwróci bezbożność od Jakuba;

26и҆ та́кѡ ве́сь і҆и҃ль спасе́тсѧ, ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: прїи́детъ ѿ сїѡ́на и҆збавлѧ́ѧй, и҆ ѿврати́тъ нече́стїе ѿ і҆а́кѡва:

27i to jest moje z nimi Przymierze, gdy usunę grzechy ich.

27и҆ се́й и҆̀мъ ѿ менє̀ завѣ́тъ, є҆гда̀ ѿимꙋ̀ грѣхѝ и҆́хъ.

28Według Dobrej Nowiny są wrogami ze względu na was, a według wybrania – umiłowanymi ze względu na ojców.

28По бл҃говѣствова́нїю ᲂу҆́бѡ, вразѝ ва́съ ра́ди: по и҆збра́нїю же, возлю́блени ѻ҆тє́цъ ра́ди.

29Bo nieodwołalne są dary łaski i powołanie Boże.

29Нераска̑ѧнна бо дарова̑нїѧ и҆ зва́нїе бж҃їе.

30Tak bowiem, jak wy kiedyś sprzeciwialiście się Bogu, a teraz doznaliście zmiłowania z powodu ich sprzeciwu,

30Ꙗ҆́коже бо и҆ вы̀ и҆ногда̀ проти́вистесѧ бг҃ови, нн҃ѣ же поми́ловани бы́сте си́хъ противле́нїемъ {си́хъ ра́ди противле́нїѧ}:

31tak i ci teraz sprzeciwili się zmiłowaniu nad wami, aby i oni [teraz] doznali zmiłowania.

31та́кожде и҆ сі́и нн҃ѣ проти́вишасѧ ва́шей ми́лости {ва́шегѡ ра́ди поми́лованїѧ}, да и҆ ті́и поми́ловани бꙋ́дꙋтъ.

32Albowiem Bóg uwięził wszystkich razem w sprzeciwie, aby wszystkim okazać zmiłowanie.

32Затвори́ бо бг҃ъ всѣ́хъ въ противле́нїе, да всѣ́хъ поми́лꙋетъ.

33O, głębio bogactwa i mądrości, i poznania Boga! Jak niepojęte są wyroki Jego i niezbadane drogi Jego!

33Ѽ, глꙋбина̀ бога́тства и҆ премꙋ́дрости и҆ ра́зꙋма бж҃їѧ! ꙗ҆́кѡ неиспы́тани сꙋ́дове є҆гѡ̀, и҆ неизслѣ́довани пꙋтїѐ є҆гѡ̀.

34Któż bowiem poznał myśl Pana lub stał się Jego doradcą?

34Кто̀ бо̀ разꙋмѣ̀ ᲂу҆́мъ гдⷭ҇ень, и҆лѝ кто̀ совѣ́тникъ є҆мꙋ̀ бы́сть;

35Albo kto pierwej mu dał i byłoby mu oddane?

35И҆лѝ кто̀ пре́жде дадѐ є҆мꙋ̀, и҆ возда́стсѧ є҆мꙋ̀;

36Albowiem z Niego i przez Niego, i ku Niemu wszystko. Jemu chwała na wieki. Amen.

36Ꙗ҆́кѡ и҆з̾ тогѡ̀ и҆ тѣ́мъ и҆ въ не́мъ всѧ́чєскаѧ. Томꙋ̀ сла́ва во вѣ́ки. А҆ми́нь.

1W owym czasie, przechodził Jezus w szabat przez zboże. A uczniowie Jego zgłodnieli i zaczęli zrywać kłosy i jeść.

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆́де і҆и҃съ въ сꙋббѡ́ты сквозѣ̀ сѣ̑ѧнїѧ: ᲂу҆чн҃цы́ же є҆гѡ̀ взалка́шасѧ, и҆ нача́ша востерза́ти кла́сы, и҆ ꙗ҆́сти.

2Faryzeusze zaś widząc [to], rzekli Mu: – Oto uczniowie Twoi czynią, czego nie godzi się czynić w szabat.

2Фарїсе́є же ви́дѣвше рѣ́ша є҆мꙋ̀: сѐ, ᲂу҆чн҃цы̀ твоѝ творѧ́тъ, є҆гѡ́же не досто́итъ твори́ти въ сꙋббѡ́тꙋ.

3A On rzekł im: – Czy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy zgłodniał, i ci, którzy z nim byli?

3Ѻ҆́нъ же речѐ и҆̀мъ: нѣ́сте ли члѝ, что̀ сотворѝ дв҃дъ, є҆гда̀ взалка̀ са́мъ и҆ сꙋ́щїи съ ни́мъ;

4Jak wszedł do Domu Bożego i zjadł chleby pokładne, których nie godziło się jeść ani jemu, ani tym, którzy z nim byli, a jedynie kapłanom?

4ка́кѡ вни́де въ хра́мъ бж҃їй и҆ хлѣ́бы предложе́нїѧ снѣдѐ, и҆́хже не досто́йно бѣ̀ є҆мꙋ̀ ꙗ҆́сти, ни сꙋ́щымъ съ ни́мъ, то́кмѡ і҆ере́ємъ є҆ди̑нымъ;

5Albo czy nie czytaliście w Prawie, że w dni szabatowe kapłani szabat naruszają i są niewinni?

5и҆лѝ нѣ́сте члѝ въ зако́нѣ, ꙗ҆́кѡ въ сꙋббѡ̑ты свѧще́нницы въ це́ркви сꙋббѡ̑ты сквернѧ́тъ и҆ непови́нни сꙋ́ть;

6Mówię zaś wam, że tu jest więcej niż świątynia.

6гл҃ю же ва́мъ, ꙗ҆́кѡ це́ркве бо́лѣ є҆́сть здѣ̀:

7Gdybyście zaś pojęli, co to jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych.

7а҆́ще ли бы́сте вѣ́дали, что̀ є҆́сть: ми́лости хощꙋ̀, а҆ не же́ртвы, николи́же ᲂу҆́бѡ бы́сте ѡ҆сꙋжда́ли непови́нныхъ:

8Panem szabatu jest bowiem Syn Człowieczy.

8госпо́дь бо є҆́сть и҆ сꙋббѡ́ты сн҃ъ чл҃вѣ́ческїй.