Czytania Liturgiczne na 24(11) sierpień 2026 roku

7Ale jak obfitujecie we wszystko, w wiarę, w słowo, w poznanie i we wszelką gorliwość oraz w naszą miłość do was, [chciałbym], abyście i w tym dziele łaski obfitowali.

7Бра́тїе, ꙗ҆́кѡ во все́мъ и҆збы́точествꙋете вѣ́рою, и҆ сло́вомъ, и҆ ра́зꙋмомъ, и҆ всѧ́цѣмъ тща́нїемъ, и҆ любо́вїю ꙗ҆́же ѿ ва́съ къ на́мъ, да и҆ въ се́й бл҃года́ти и҆збы́точествꙋете.

8Mówiąc to, nie rozkazuję, lecz wskazując na gorliwość innych, sprawdzam szczerość waszej miłości.

8Не по повелѣ́нїю глаго́лю, но за и҆ны́хъ тща́нїе и҆ ва́шеѧ любвѐ и҆́стинное и҆скꙋша́ѧ.

9Znacie przecież łaskę Pana naszego, Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, dla was stał się ubogim, abyście się wzbogacili Jego ubóstwem.

9Вѣ́сте бо блгⷣть гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀, ꙗ҆́кѡ ва́съ ра́ди ѡ҆бнища̀ бога́тъ сы́й, да вы̀ нището́ю є҆гѡ̀ ѡ҆богатите́сѧ.

10I radę wam daję w tej sprawie, to bowiem jest pożyteczne dla was, którzyście nie tylko zaczęli działać, ale już przed rokiem ochoczo postanowiliście,

10И҆ совѣ́тъ даю̀ ѡ҆ се́мъ: се́ бо ва́мъ є҆́сть на по́льзꙋ, и҆̀же не то́чїю, є҆́же твори́ти, но и҆ є҆́же хотѣ́ти, пре́жде нача́сте ѿ преше́дшагѡ лѣ́та.

11teraz dokończcie dzieła, aby jak ochoczy był zamiar, tak również wykonanie było według waszych możliwości.

11Нн҃ѣ же и҆ сїѐ твори́ти сконча́йте, да ꙗ҆́коже бы́сть ᲂу҆се́рдїе хотѣ́ти, та́кѡ бꙋ́детъ и҆ и҆спо́лнити ѿ (сегѡ̀,) є҆́же и҆́мате.

12Jeśli bowiem jest ochoczy zamiar, to zasługuje na uznanie według tego, co się ma, a nie według tego, czego się nie ma.

12А҆́ще бо ᲂу҆се́рдїе предлежи́тъ, по є҆ли́кꙋ а҆́ще кто̀ и҆́мать, благопрїѧ́тенъ є҆́сть, а҆ не по є҆ли́кꙋ не и҆́мать.

13Bo nie chodzi o to, aby innym ulżyć, a was udręczyć, lecz o równość.

13Не бо̀ да и҆ны̑мъ ᲂу҆́бѡ ѿра́да, ва́мъ же ско́рбь: но по и҆зравне́нїю.

14W czasie teraźniejszym wasza obfitość niech uzupełni to, czego im nie dostaje, aby i ich obfitość stała się uzupełnieniem waszego niedostatku. Aby nastała taka równość,

14Въ нн҃ѣшнее вре́мѧ ва́ше и҆збы́точествїе во ѻ҆́нѣхъ лише́нїе, да и҆ ѻ҆́нѣхъ и҆збы́токъ бꙋ́детъ въ ва́ше лише́нїе, ꙗ҆́кѡ да бꙋ́детъ ра́венство,

15bo jak napisano: Kto miał wiele, nie pomnożył, a kto miał mało, nie pomniejszył.

15ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: и҆́же мно́гое, не преꙋмно́жилъ є҆́сть: и҆ и҆́же ма́лое, не ᲂу҆ма́лилъ {не преизбы́точествова, и҆́же мно́гѡ: и҆ и҆́же ма́лѡ, не мнѣ́е прїѧ́тъ}.

6W owym czasie, zmówili się faryzeusze z herodianami przeciw [Jezusowi], naradzając się, jakby Go zgładzić.

6Во вре́мѧ ѻ҆́но, совѣ́тъ сотвори́ша фарїсе́є на і҆и҃са со и҆рѡдїа́ны, ка́кѡ є҆го̀ погꙋбѧ́тъ.

7Tymczasem Jezus odszedł ze swymi uczniami nad morze, wielka zaś rzesza ludzi podążała za Nim z Galilei i z Judei,

7І҆и҃съ же ѿи́де со ᲂу҆чн҃ки̑ свои́ми къ мо́рю: и҆ мно́гъ наро́дъ ѿ галїле́и по не́мъ и҆́де, и҆ ѿ і҆ꙋде́и,

8i z Jerozolimy, i z Idumei, i z Zajordania, i z okolic Tyru, i Sydonu – rzesza wielka – przyszli do Niego na wieść o Jego czynach.

8и҆ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ ѿ і҆дꙋме́и, и҆ со ѻ҆́нагѡ по́лꙋ і҆ѻрда́на. И҆ ѿ тѵ́ра и҆ сїдѡ́на мно́жество мно́гое, слы́шавше, є҆ли̑ка творѧ́ше, (и҆) прїидо́ша къ немꙋ̀.

9Aby uchronić się przed naporem tłumu, polecił swoim uczniom, aby mieli w pogotowiu łódkę.

9И҆ речѐ ᲂу҆чн҃кѡ́мъ свои̑мъ, да кора́бль бꙋ́детъ ᲂу҆ негѡ̀ наро́да ра́ди, да не стꙋжа́ютъ є҆мꙋ̀.

10Wielu uzdrowił, więc inni ludzie dręczeni różnymi chorobami napierali Nań gwałtownie, aby chociaż Go dotknąć.

10Мнѡ́ги бо и҆сцѣлѝ, ꙗ҆́коже напа́дати на него̀, да є҆мꙋ̀ прико́снꙋтсѧ, є҆ли́цы и҆мѣ́ѧхꙋ ра̑ны.

11A duchy nieczyste, widząc Go, padały przed Nim z głośnym krzykiem: – Ty jesteś Synem Bożym!

11И҆ дꙋ́си нечи́стїи, є҆гда̀ ви́дѧхꙋ є҆го̀, припа́дахꙋ къ немꙋ̀ и҆ зва́хꙋ, глаго́люще, ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ сн҃ъ бж҃їй.

12On jednak surowo je napominał, by Go nie ujawniały.

12И҆ мно́гѡ преща́ше и҆̀мъ, да не ꙗ҆вле́на є҆го̀ сотворѧ́тъ.