Dzień supraskiej Hodegetrii

Wczoraj Cerkiew wspominała Przenajświętszą Bogurodzicę w ikonie Hodegetrii (Putiewoditielnicy – Przewodniczki). Ikona tego typu znajduje się w Supraskiej Ławrze i czczona jest jako Supraska Ikona Matki Bożej. Co roku, od ponad dwudziestu lat, na jej święto licznie przybywają do małego miasteczka koło Białegostoku pielgrzymi. Piękniejący monaster oraz słoneczna pogoda sprawiły, że tak też było i w tym roku.

Główne uroczystości rozpoczęły się w przeddzień, 9 sierpnia, nabożeństwem wsienoszcznoho bdienija (całonocnego czuwania), które sprawował metropolita Sawa w asyście arcybiskupów Szymona, Jeremiasza i Abla oraz biskupów Mirona, Jakuba i Grzegorza, przy udziale kilkudziesięciu kapłanów. Śpiewał kilkudziesięcioosobowy chór złożony ze członków chórów supraskich (parafialnego i dziecięco-młodzieżowego) oraz sympatyków supraskiego monasteru.

Nocne nabożeństwa rozpoczęły się o godz. 23 akatystem ku czci Bogurodzicy sprawowanym przez abpa Szymona przed słynącą cudami Supraską Ikoną Matki Bożej, a dwie godziny później, panichidę (nabożeństwo za zmarłych) na katakumbach - władyka Grzegorz. Pierwszą Boską Liturgię, w cerkwi św. Jerzego Zwycięzcy na cmentarzu, na Podsupraślu celebrował abp Jeremiasz. W kazaniu wygłoszonym podczas nabożeństwa powiedział, że „dwadzieścia dwa lata temu na tym święcie było tylko osiem osób. A teraz jesteśmy świadkami tego co było i co jest. Tego, że było zniszczenie i że jest odrodzenie. I to znaczy, że życie Cerkwi, jak Słowo Boże posiada wszystko: zarówno radosne jak i smutne chwile.”

Podczas drugiej Liturgii celebrowanej przez abpa Abla w cerkwi ap. Jana Teologa odbyła się chirotonia kapłańska diakona Jarosława Biryłki. Trzecią Boską Liturgię w asyście arcybiskupa Szymona, biskupa grodzieńskiego i wołkowyskiego Artemiusza oraz biskupów Mirona, Jakuba i Grzegorza celebrował metropolita Sawa.

Podsumowaniem tegorocznych obchodów święta Supraskiej Ikony Matki Bożej niech będą słowa metropolity: „Przychodząc każdego roku do monasteru zauważamy jego zewnętrzną oraz duchową odnowę i dlatego nasza modlitwa powinna być modlitwą dziękczynną za to miejsce, które Bóg nam darował.”

— Piotr Makal