Hajnówka: święto ikony Matki Bożej „Nieoczekiwana Radość”

Tradycyjnie w pierwszą niedzielę po święcie św. Jana Teologa w soborze św. Trójcy w Hajnówce uroczyście obchodzono parafialne święto Ikony Matki Bożej Nieoczekiwana Radość (Nieczajannaja Radost’). 11 września parafianie katedralnej świątyni przyszli do swojej cerkwi, by przed tą ikoną prosić Przenajświętszą Bogurodzicę o modlitwy i dziękować jednocześnie za opiekę, którą sprawuje od 73 lat nad wiernymi tejże parafii.

Uroczystości rozpoczęły się w sobotę wieczorem. Nabożeństwu całonocnego czuwania oraz Świętej Liturgii przewodniczył Jego Eminencja Wielce Błogosławiony Sawa Prawosławny Metropolita Warszawski i całej Polski w asyście licznie przybyłego na uroczystości duchowieństwa. U wejścia do świątyni władykę witały dzieci, młodzież Bractwa Młodzieży Prawosławnej, przedstawiciele Bractwa Św. Cyryla i Metodego, rada parafialna, władze samorządowe w osobach Starosty Hajnowskiego, Burmistrza i Wójta oraz proboszcz – ks. mitrat Michał Niegierewicz.

Jego Eminencja w słowie skierowanym do wiernych podczas Świętej Liturgii nawiązał do czytania Ewangelicznego (Łk. 5.1-11) mówiącego o połowie ryb i powołaniu pierwszych uczniów oraz do historii powstania ikony Matki Bożej – Nieoczekiwana Radość. – W słowach Ewangelii Chrystus polecił św. ap. Piotrowi, aby ten wypłynął łodzią na środek Jeziora Genezaretskiego i by zanurzył ponownie sieci do wody. Apostoł Piotr z niedowierzaniem odpowiedział Chrystusowi: "Nauczycielu całą noc ciężko pracując nic nie złowiliśmy; ale na Słowo Twoje zanurzę sieć" (Łk. 5.5). Uczyniwszy tak, apostołowie złowili mnóstwo ryb. Apostoł Piotr zobaczywszy ten cud powiedział: "Odejdź ode mnie Panie, bom jest człowiek grzeszny" (Łk. 5.8). "Nie jestem godzien by być z Tobą." Chrystus widząc wielką przemianę (gr. metanoia), która miała miejsce w sercu apostoła Piotra, odpowiedział mu: "Nie bój się, od tej pory ludzi łowić będziesz" (Łk. 5.10). Rezultatem tego "wielkiego połowu duchowego" – jest to, że My wszyscy jesteśmy dzisiaj w Cerkwi, tworząc Cerkiew, czynimy jednocześnie „wielki pokłon” przed ikoną Matki Bożej Nieoczekiwana Radość – mówił Władyka.

Metropolita przypomniał wszystkim opis objawienia tej ikony pewnemu niegodziwemu człowiekowi, który wychodząc na swój niecny proceder (kradzież, czynienie zła) miał w zwyczaju modlić się zawsze gorliwie przed ikoną Bogurodzicy. Któregoś dnia poczuł, że ogarnia go wielki strach, patrząc na ikonę zobaczył jak na rękach i nogach Chrystusa pojawiły się krwawiące rany i podobnie jak apostoł Piotr, pragnąc usłyszeć słowo Zbawiciela, zwrócił się do Chrystusa mówiąc Panie kto Ci to uczynił.. i usłyszał słowa Matki Bożej: Ty i tacy jak ty codziennie krzyżujecie Mego Syna swoimi grzechami. Uświadomił on sobie, tak jak apostoł Piotr głębię swojego upadku, otrzymując Nieczajannuju Radost’ pozostawił swoje grzeszne życie i wstąpił na drogę sprawiedliwości. Te dwa przykłady Apostoła Piotra i byłego niegodziwca ukazują nam obraz naszego stosunku do Boga. To właśnie my Prawosławni przynależymy do Jedynej, Świętej Apostolskiej, Soborowej Cerkwi, którą prowadzi od początku Jezus Chrystus mówiący do apostoła Piotra „Nie bój się Ja jestem z Tobą (Mt. 14.27) podający mu rękę, podobnie jak grzesznikowi modlącemu się przed ikoną, a Przenajświętsza Bogurodzica roztacza zawsze nad grzesznymi swój omoforion jest Matką każdego wierzącego człowieka.

– W Cerkwi – mówił władyka – ludzie często oczekują szybkiej pomocy od Boga, zadają Mu wiele pytań – często niestosownych, wiele żądają od Boga, od Cerkwi (Wspomniany grzesznik wiele lat oczekiwał na tę duchową Nieoczekiwaną Radość), a pytanie prawosławnego chrześcijanina winno brzmieć: Co ja uczyniłem dla Ciebie, Panie? Co zrobiłem dla Cerkwi? A przecież Cerkiew to żywy organizm: „Zbuduję Cerkiew Moją a bramy piekielne nie przemogą Jej”( Mt. 16.18), którego głową jest Syn Boży Jezus Chrystus, ukazujący nam drogę do Królestwa Bożego. Drogę silnej, niezachwianej wiary, miłości Bożej, oddania Bogu. XX wiek jest tego przykładem – to czas wielu prześladowań, cierpień, przesiedleń niewinnych wierzących prawosławnych chrześcijan (bieżeństwo, Akcja Wisła, I i II Wojna Światowa). W samej tylko Rosji w czasie komunizmu męczeńską śmierć poniosło więcej chrześcijan niż w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Rok 2015 to okrągła rocznica 100 lat bieżeństwa – wielkiego eksodusu ludności prawosławnej Podlasia i Chełmszczyzny do Rosji i ich powrotu do Polski – zwycięskiej próby wiary naszych przodków.

Jego Eminencja wspomniał też o młodych ludziach z Liceum Białoruskiego w Hajnówce, którzy upamiętniają historię procesu uchodźstwa z jego całą tragedią przedstawiając spektakle (o spektaklu "Bieżeńcy" w wykonaniu uczniów hajnowskiego liceum pisaliśmy m.in. tutaj). Jednocześnie wyraził podziękowania młodzieży i dyrektorowi szkoły za pielęgnowanie pamięci i lekcję żywej historii.

Rok 2015 to też okrągła rocznica uzyskania autokefalii przez naszą Cerkiew. Podsumowując Metropolita zaznaczył, że tylko głęboka wiara może pomóc człowiekowi przeżyć trudne chwile w życiu. – Przykładem z Ewangelii jest cierpiąca kobieta, do której Chrystus mówi: Wielka jest wiara twoja, niechaj ci się stanie według twej wiary.., a dzięki modlitwom Matki Bożej otrzymujemy radość uzyskania prawdziwej wiary, a tylko od nas zależy czy zaczniemy podążać do cichej przystani łaski Bożej.

Po Świętej Liturgii odbyła się uroczysta procesja wokół świątyni, podczas której modlono się przy grobie śp. ks. Antoniego Dziewiatowskiego za dusze zmarłych: arcybiskupa Mirona i ks. Tomasza Lewczuka.

Fot.: ks. prot. Andrzej Busłowski

za: orthodox.pl

— ks. Andrzej Busłowski