Jubileusz 30-lecia ingresu arcybiskupa Adama

Sanocka katedra pw. Świętej Trójcy 30 października 2013 r. stała się centralnym miejscem obchodów 30-lecia ingresu – wprowadzenia na sanocką katedrę biskupa (obecnie arcybiskupa) przemyskiego i nowosądeckiego Adama, pierwszego ordynariusza odrodzonej z niebytu prawosławnej diecezji Podkarpacia i Beskidu Niskiego, czyli ziemi łemkowskiej i bojkowskiej. Na Boską Liturgię przybyli wszyscy duchowni diecezji przemysko-nowosądeckiej. W uroczystościach uczestniczył też dostojny gość z Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego archimandryta Wiktor (Bed’), rektor Użhorodzkiej Ukraińskiej Akademii Teologicznej. Cerkiew wypełnili wierni Sanoka i innych parafii diecezji.

Trzydzieści lat służby arcybiskupa Adama na katedrze sanockiej nierozłącznie splata się z rokiem okrągłych jubileuszy w historii Kościoła, zarówno radosnych – 1700-lecia edyktu tolerancyjnego dla chrześcijan wydanego przez św. Konstantyna, 1150-lecia misji Braci Sołuńskich, 1025-lecia Chrztu Rusi Kijowskiej, jak i smutnych – 75-lecia burzenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie i Podlasiu. Właśnie w dziękczynieniu za trud arcybiskupa Adama, jego życie i posługę oraz za istnienie naszej diecezji była sprawowana Święta Eucharystia.

Po Boskiej Liturgii sprawowano dziękczynny moleben przed ikoną Przenajświętszej Bogarodzicy, dziękując Stwórcy za posługę arcybiskupa Adama i wznosząc modlitwy za zdrowie Arcypasterzy, duchownych i wiernych diecezji. Następnie wszyscy pokłonili się Sanockiej ikonie Bogarodzicy.

Przyszedł czas na oficjalne pozdrowienia. Metropolita Warszawski i całej Polski Sawa z okazji jubileuszu wystosował list gratulacyjny do arcybiskupa Adama. Półtora miesiąca wcześniej, 7 września, metropolita Sawa w imieniu Soboru Biskupów Kościoła prawosławnego w Polsce wręczył jubilatowi za pracę na rzecz Kościoła prawosławnego najwyższe odznaczenie – order św. Marii Magdaleny z ozdobami I stopnia, którym tradycyjnie nagradza się wyłącznie zwierzchników prawosławnych Kościołów lokalnych. To wydarzenia miało miejsce w dniu konsekracji cerkwi prawosławnej w Rzeszowie, która jest dziełem arcybiskupa Adama i wyrazem jego wielkiej troski o rozwój Prawosławia na Podkarpaciu.

Następnie do arcybiskupa Adama zwrócił się archimandryta Wiktor (Bed’). Gość z Zakarpacia w imieniu metropolity kijowskiego i całej Ukrainy Włodzimierza, zwierzchnika Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego, odznaczył hierarchę orderem św. Teodozego Czernihowskiego. W imieniu swoim i środowiska akademickiego przekazał arcybiskupowi egzemplarz Ewangeliarza Peresponickiego. Ojciec Wiktor nazwał arcybiskupa Adama Apostołem Podkarpacia, wymieniając jego zasługi dla krzewienia wiary prawosławnej, wspierania języka i kultury ukraińskiej.

Pozdrowienia w imieniu wiernych i duchowieństwa Prawosławnej Diecezji Przemysko-Nowosądeckiej przekazali też dziekani: ks. mitrat Bazyli Zabrocki, ks. prot. Roman Dubec i ks. prot. Julian Felenczak. Wręczyli oni arcybiskupowi ikonę św. Jerzego Zwycięzcy oraz bukiet 30 róż wraz ze słowami wdzięczności za przewodnictwo duchowe oraz troskę o nas i wierny lud Boży, które wygłosił o. Bazyli.

Arcybiskup Adam ze wzruszeniem podziękował wszystkim za obecność na uroczystości, przypomniał losy Kościoła prawosławnego na Łemkowszczyźnie, na ziemi sanockiej i przemyskiej. Wyraził Bogu wdzięczność, za to, że jako biskup wstąpił na dostojny tron swoich poprzedników, aby ponownie stworzyć tu Kościół prawosławny w myśl świętych ojców, bowiem tam, gdzie biskup, tam jest Kościół jako lokalna wspólnota (św. Cyprian z Kartaginy). Biskup jest po to, by sprawować Eucharystię, sprawuje ją dla zbawienia świata osobiście lub też przez delegowanych przez siebie kapłanów.

Świąteczna radość i atmosfera była nieodłączną także podczas wspólnej agapy. Był wtedy czas na wspomnienia i refleksje. Po obiedzie odbyła się konferencja z okazji 30-lecia ingresu arcybiskupa Adama. Ojciec archimandryta Wiktor (Bed’) przedstawił zarys chrystianizacji Rusi Kijowskiej oraz sytuację współczesnej Ukrainy i Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego. Ojciec mitrat Jan Antonowicz, kanclerz i sekretarz diecezji, który nieodłącznie od chirotonii biskupiej i restytuowania diecezji towarzyszy arcybiskupowi Adamowi, przedstawił zarys historyczny diecezji. Następnie wierni z trzech dekanatów oraz duchowni wyrażali swoje analizy i opinie na temat wartości jaką przedstawia: „Mieć swoją diecezję i swojego biskupa” oraz „Co daje nam bycie wiernymi w Prawosławnej Diecezji Przemysko-Nowosądeckiej?”. W trakcie konferencji padło wiele ciepłych słów pod adresem dostojnego Jubilata .

Reasumując, można by stwierdzić, że odrodzenie się diecezji i objęcie jej przewodnictwa przez arcybiskupa Adama przyniosło radość nie tylko dla całego Kościoła prawosławnego w Polsce w owych trudnych czasach. Przede wszystkim stało się ważnym znakiem i wsparciem dla ludzi ciężko doświadczonych wygnaniem oraz strudzonych powrotami i odradzaniem z popiołów prawosławnego życia na Podkarpaciu i w Beskidzie Niskim.

Arcybiskup Adam podziękował wszystkim gościom i miejscowym duchownym za ich posługę kapłańską oraz wyraził nadzieję na pomoc Boga Jezusa Chrystusa za wstawiennictwem Bogarodzicy dla dalszego trwania w wierze prawosławnej dla zbawienia i dobra swojego narodu, dla poszanowania własnej kultury oraz rodzimej tradycji i mowy.

Na koniec refleksja osobista. W 1983 r. miałem prawie 16 lat, gdy byłem na ingresie biskupa Adama wraz z wiernymi z Bartnego – całym pełnym autokarem ludzi. Jestem nadal pod wrażeniem wielkiego tłumu ludzi, którzy zebrali się wtedy na uroczystość w Sanoku. W ingresie uczestniczyły setki wiernych. Dzisiaj jesteśmy w sytuacji nieporównywalnie lepszej: mamy ordynariusza arcybiskupa Adama, mamy biskupa Paisjusza, mamy piękne cerkwie prawosławne, duchownych, plebanie, status naszego Kościoła jest uregulowany, nasze życie religijne toczy się bez strachu i poniżania. Dzisiaj potrzebujemy budowy silnego życia duchowego, mocnego niczym te murowane lub drewniane cerkwie, niezachwianie stojące na przestrzeni burzliwej historii. Choć jest nas tylko kilka tysięcy, to przy pomocy Bożej sprawiamy wrażenie jakbyśmy byli znacznie liczniejsi.

za:www.orthodox.pl

— ks. Julian Felenczak