Konferencja kapelanów

W dniach 13 - 16 czerwca 2005 z błogosławieństwa Metropolity Warszawskiego i całej Polski Sawy, przy współpracy z Centralnym Zarządem Służby Więziennej odbyła się w Olszanicy konferencja kapelanów Kościoła prawosławnego i Kościoła ewangelicko -augsburgskiego. Z ramienia Cerkwi prawosławnej w konferencji uczestniczyło osiemnastu duchownych, z Kościoła ewangelicko - augsburgskiego pięciu.

Całość spotkania obejmowała wykłady z dziedziny psychologiczno - społecznej, prowadzone przez pracowników Uniwersytetu Rzeszowskiego. Swoimi doświadczeniami z działalności duszpasterskiej na ziemiach zachodnich podzielili się ks. M. Lewczuk, ks. A. Konachowicz, ks. A. Habura, o roli kapelana na ziemiach wschodnich mówił ks. W. Cybuliński. Niezapomnianą chwilą były odwiedziny w katedrze prawosławnej w Sanoku, gdzie ze wszystkimi uczestnikami konferencji spotkał się arcybiskup Adam. Uczestnicy konferencji odwiedzili zakład karny w Rzeszowie, gdzie zapoznali się z infrastrukturą i funkcjonowaniem jednostki penitencjarnej. Chwile wolne spędzano na wymianie doświadczeń z pracy kapelanów więziennych na terenie całej Polski.

Warto wspomnieć że obecnie na terenie całego kraju w kilkudziesięciu miastach w znajdujących się tam jednostkach penitencjarnych posługę pełni trzydziestu pięciu kapelanów prawosławnych. Podstawą prawną dla duszpasterzy stał się przepis art.19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancji wolności sumienia i wyznania. Opieką Kościoła prawosławnego otoczeni są również obywatele Rosji, Ukrainy, Białorusi Mołdawii i Litwy przebywający w zakładach karnych i aresztach śledczych na terenie Polski. Wielu z tych ludzi właśnie tutaj z pomocą duchownego odnajduje drogę do Cerkwi. Modlitwa i uczestnictwo w sakramentach pozwalają przetrwać najtrudniejsze nawet chwile w życiu. Często bywa tak że kontakt z duchownym utrzymywany jest po wyjściu z więzienia. Kapłan stara się pomóc również rodzinie, dla której powrót nieobecnego przez kilka, kilkanaście a nawet może i więcej lat jest niejednokrotnie bardzo trudnym przeżyciem.

— ks. Antoni Habura