Wielki Wtorek

Teksty liturgiczne Wielkiego Wtorku usilnie podkreślają potrzebę duchowej czujności i doskonalenia się.

Tego dnia, podobnie jak w Wielki Poniedziałek, odprawia się jutrznię (w przeddzień wieczorem), godziny kanoniczne z czytaniem Ewangelii, typika ("izobrazitielnyje") i Liturgię uprzednio poświęconych Darów rozpoczynającą się od wieczerni. Na jutrzni śpiewa się trzykrotnie troparion "Oto oblubieniec przychodzi o północy". Tekst troparionu mówi o tym, że oto nadchodzi Oblubieniec i szczęśliwy jest ten sługa, którego zastanie On czuwającym. Podobnie ludzka dusza powinna czuwać, aby być dopuszczoną do królestwa Bożego.

Po kanonie jutrzni trzykrotnie śpiewa się eksapostilarion "Zbawco mój! Pałac Twój widzę przyozdobiony, lecz nie mam szaty, aby weń wejść. Oświeć szatę mej duszy, Dawco światłości, i zbaw mnie!". Pałac symbolizuje niebo, do którego nie może wejść ten, kto nie przyodział się w dobre uczynki i ma duszę pełną grzechów.

Ewangelia na jutrzni przytacza rozmowy Chrystusa z faryzeuszami o podatku, z saduceuszami o Zmartwychwstaniu oraz mowę Chrystusa piętnującą faryzeuszy. Podczas Liturgii uprzednio poświęconych Darów czytana jest Ewangelia o powtórnym przyjściu Chrystusa, o dziesięciu pannach, o talentach pozostawionych przez włodarza sługom oraz o Sądzie Ostatecznym, na którym Chrystus osądzi uczynki każdego człowieka i wyda o nim wyrok.

•czytania Wielkiego Wtorku •nabożeństwa Wielkiego Wtorku

Opis na podstawie: ks. Konstanty Bondaruk "Nauka o nabożeństwach prawosławnych"

— Ewa Siegień