Wrocławski jubileusz

W niedzielę św.św. Niewiast Niosących Wonności, która w tym roku zbiegła się z liturgicznym wspomnieniem św. św. Równych Apostołom Cyryla i Metodego wg nowego stylu, członkowie prawosławnej parafii pw. św. św. Cyryla i Metodego we Wrocławiu (na Piasku) uroczyście obchodzili święto parafialne oraz rocznicę powstania parafii. Trzydzieści pięć lat temu, decyzją ówczesnego zwierzchnika diecezji wrocławsko-szczecińskiej – biskupa Bazylego (późniejszego metropolity warszawskiego i całej Polski) powołano do istnienia pierwszą po wojnie placówkę duszpasterską, której językiem liturgicznym w znacznej części stał się język polski. Uroczystą Świętą Liturgię w tym dniu – również w języku polskim – celebrował ordynariusz diecezji wrocławsko-szczecińskiej arcybiskup Jeremiasz. Nawiązując do treści fragmentów Ewangelii, odczytywanych w cerkwiach w niedziele po Wielkanocy, arcybiskup Jeremiasz podkreślił, że każda niedziela odpowiada na najtrudniejsze pytania, które stają przed każdym człowiekiem, a w szczególności przed każdym prawosławnym chrześcijaninem. Już pierwszy dzień Wielkanocy, Niedziela Paschalna kończyła się słowami św. Apostoła Tomasza: „…a ja, jeśli nie zobaczę, nie uwierzę…”. W ciągu całego tygodnia paschalnego w tekstach liturgicznych pojawiają się jednocześnie: wiara w zmartwychwstanie Chrystusa oraz brak wiary w to zmartwychwstanie. Odpowiedź na pytanie o zmartwychwstanie przynosi dopiero Niedziela o Tomaszu, kiedy z kart Ewangelii płyną do zgromadzonych w cerkwiach słowa: „Uwierzyłeś Tomaszu, bo mnie ujrzałeś. Błogosławieni którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Z przykładu osoby św. Apostoła Tomasza, który jak wynika z kart Ewangelii był człowiekiem odważnym, płynie zachęta, aby nie wstydzić się własnej niewiary. Należy uczciwie, odważnie wyznawać przed Bogiem, że ma się trudności z wiarą. „Jeśli wasza niewiara jest szczera, i uczciwie wyznacie ją przed Bogiem, to uwierzycie” – podkreślił arcybiskup Jeremiasz. Odczytywany w niedzielę Św. Niewiast Niosących Wonności fragment Ewangelii (Mk 15,43–16,8) ukazuje święte niewiasty, które służyły Chrystusowi i apostołom ze swoich majętności. We fragmencie tym mowa jest również o członkach Sanhedrynu: Józefie z Arymatei i Nikodemie, którzy z obawy przed innymi Żydami ukrywali swoje sympatie do Jezusa. W chwili największej próby – tj. uwięzienia i ukrzyżowania Chrystusa najbliżsi mu ludzie, apostołowie odeszli od niego – Judasz zdradził, Piotr trzykrotnie się Go wyparł, a pozostali rozpierzchli się tak, iż obok krzyża pozostał tylko jeden. W chwili, gdy wszystko wydawało się zupełnie stracone, tylko dwaj wspomniani członkowie Sanhedrynu odważyli się zabrać ciało Jezusa i złożyć w grobie. Z odczytywanego fragmentu Ewangelii płynie przestroga do wiernych systematycznie uczestniczących w nabożeństwach by nie osądzali tych, którzy się ukrywają, którzy nieczęsto bywają w świątyni. Być może, w chwili prawdziwego doświadczenia to nie ci, którzy manifestują swoją wiarę okażą się prawdziwymi chrześcijanami. Przywołując odczytywany fragment Dziejów Apostolskich (Dz 6,1-7), mówiący o powołaniu pierwszych diakonów, arcybiskup Jeremiasz podkreślił, że w Kościele w każdym czasie Duch Święty odpowiada na potrzeby chwili. Diakoni zajmowali się nie tylko rozdzielaniem jałmużny, ale jak św. Arcydiakon Stefan, na równi z apostołami głosili Ewangelię. W podobny sposób zostali powołani również święci patroni Cyryl i Metody w IX wieku. Stworzyli oni Kościół na zupełnie nowych terenach, w najwyższym stopniu niesprzyjających warunkach. Pochodzący z najwyższych sfer społeczeństwa Bizancjum zdecydowali się, również wbrew swoim współbraciom, głosić Słowo Boże na terenie Wielkiego Księstwa Morawskiego. Po ich śmierci próbowano zniszczyć ich dzieło, język, liturgię, genialne przekłady Biblii i ksiąg liturgicznych na język słowiański. Mimo to ich dzieło przetrwało w całym słowiańskim – wschodnim chrześcijaństwie. W każdym pokoleniu Pan Bóg posyła ludzi, którzy często w najtrudniejszych warunkach podejmują trud głoszenia Ewangelii i troszczenia się o życie cerkiewne. „Wspominając dzisiaj trzydzieści pięć lat istnienia waszej parafii, pamiętamy o trudnościach, z którymi borykała się wasza wspólnota w pierwszych latach życia liturgicznego. Pamiętamy ruiny tej świątyni, w których odbywały się pierwsze nabożeństwa. Jednocześnie oglądamy waszą piękną cerkiew, słyszymy piękny śpiew chóru, wykonującego także melodie sięgające IX w. Widzimy, że Święty Duch nigdy nie przestaje działać w Cerkwi. Na miarę waszych sił, na miarę waszej świętości dokonuje się kontynuacja tego, co zostało zapoczątkowane trzydzieści pięć lat temu” – zakończył arcybiskup Jeremiasz. Po zakończeniu Świętej Liturgii arcybiskup wręczył proboszczowi – ks. mitratowi Eugeniuszowi Cebulskiemu nagrodę Świętego Soboru Biskupów PAKP – order Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny II stopnia. Podkreślił jednocześnie wielki trud, jakiego podjął się ks. Eugeniusz remontując zrujnowaną świątynię. Owoce jego wieloletniej posługi i uporu członków parafii są widoczne już dzisiaj w postaci wypełnionej wiernymi pięknej cerkwi oraz znakomicie śpiewającego parafialnego chóru. Po zakończonej Liturgii wszyscy zgromadzeni w cerkwi udali się do zaprzyjaźnionej jednostki wojskowej, gdzie w dalszym ciągu świętowano jubileusz parafii przy obficie zastawionych stołach. Warto podkreślić, że owoce pracy proboszcza i członków parafii św. św. Cyryla i Metodego we Wrocławiu obecne są dzisiaj również w tych wspólnotach, w których wprowadzono język polski, jako język liturgiczny (Warszawa, Białystok), a które częściowo przynajmniej, korzystają z melodii i tekstów opracowanych we Wrocławiu.

fot. Krzysztof Majewski

— Szymon Krzyszczuk