Bussy en Othe: żeński monaster we Francji

Prawosławie we Francji jest mikromniejszością, mimo to cerkwie i monastery istnieją i życie duchowo-liturgiczne jest tak samo obecne jak w Polsce.

Faktem jest, że prawosławie na terenach Francji istnieje dzięki wielkim emigracjom. Najpierw, w latach 20. – emigracji rosyjskiej (powody polityczne), następnie emigracji greckiej (kryzys ekonomiczny lat 30.). Po zakorzenieniu się czy implantacji obiektów sakralnych Cerkiew gotowa była na przyjęcie kolejnych nacji historycznie związanych z prawosławiem, mianowicie Serbów i Rumunów.

Dzisiejsza sytuacja prawosławia we Francji, wg Oliviera Clémenta, prawosławnego teologa i historyka, jest trudna. Brakuje duchownych lub są niewystarczająco wykształceni. Jest dużo cerkwi, gdzie św. Liturgia sprawowana jest tylko raz w miesiącu. Ale, według profesora Clémenta, największym problemem dla Francuzów jest kwestia usytuowania się w świecie chrześcijańskim, zdefiniowania przynależności do jednego Kościoła – jednego wyznania. Często przez lata poszukują, doświadczają, praktykują, wreszcie odnajdują zalążek wiary bądź umierają nie poznawszy świata duchowego. Ale tak dzieje się nie tylko we Francji, myślę, że ten problem ma dzisiaj zasięg globalny.

Obecnie we Francji jest około 20 monasterów reprezentowanych przez 170 mnichów i mniszek z całego świata. Są to monastery greckie, rumuńskie, rosyjskie, serbskie oraz francuskie.

Monaster Opieki Matki Bożej w Bussy en Othe to jeden z pierwszych na terytorium Francji, powstały w 1946 roku dzięki rosyjskim i greckim mniszkom. Ihumenia Olga przewodniczy mniszkom w ich cenobitycznym życiu. Monaster podlega jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopolitańskiego.

W lesie, w północnej części Burgundii (160 km od Paryża), mniszki dostały (w formie darowizny) stary dworek, który po latach przekształciły w monaster z cerkwią. Początki były trudne: mniszki utrzymywały się dzięki własnej pracy na roli lub pomocy wiernych. Dopiero w 2003 r. wybudowano nową, piękną cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego dzięki hojności zarówno darczyńców, jak i tutejszych wiernych.

Dzisiaj mniszki, oprócz modlitwy i kontemplacji, zajmują się pisaniem ikon, wykonywaniem drobnych przedmiotów z drewna, produkcją świec i świeczników, ziołolecznictwem – oleje medyczne i różnego rodzaju lecznicze napary roślinne, herbaty, konfitury…

Oprócz tego, od 2005 roku w monasterze spoczywają relikwie św. Aleksego z Ugine (Alexis Medvedkov), rosyjskiego świętego kanonizowanego w 1934 r. Ciało św. Aleksego nie rozkłada się, pomimo że powodem śmierci był nowotwór złośliwy.

Podczas Wielkiego Postu studenci z Instytutu św. Sergiusza w Paryżu (jedyny uniwersytet w świecie frankofonii umożliwiający studiowanie teologii prawosławnej) co roku organizują pielgrzymkę do monasteru. Pielgrzymi są zawsze gorąco przyjmowani, mogą oni uczestniczyć w nabożeństwach oraz św. Liturgii, mogą również zatrzymać się na chwilę i poobserwować świat z innej perspektywy. Mają też okazję przybliżyć się do tajemnicy wiary i istnienia, tak zapominanych już dziś elementów naszego życia. Często zdezorientowani młodzi ludzie właśnie w takich miejscach otrzymują wskazówki bądź odpowiedzi na nurtujące ich kwestie i pytania. Agata Łuczko-Descampe – z wyksztalcenia romanistka, absolwentka bialostockiego uniwersytetu. Studia kontynuuje w Belgii (romanistyka oraz marketing). Pracuje w Brukseli w miedzynarodowej firmie finansowej. Lubi powroty w rodzinne strony Podlasia, literaturę, eseistykę, dietoterapię i polskie filmy PRL-u oraz westerny.

— Agata Łuczko-Descampe