Triumf prawosławia

Obchodzimy dzisiaj dzień triumfu prawosławia. Jakiego triumfu? - chciałoby się zapytać. Kiedy patrzymy wokół, kiedy patrzymy w głąb drogiego nam prawosławia - ileż widzimy tam upadków, przygnębienia, tak mało, wydawałoby się nam, powodów do triumfu.

Ale my nie triumfujemy z powodu widzialnej chwały prawosławia. Triumf prawosławia widzimy w tym, że prawosławni, nie bacząc na prześladowania, na olbrzymie trudności, zachowali w czystości swoją wiarę, nabożeństwo, drogę duchową, przekazaną przez Chrystusa, Ewangelię i Ojców Cerkwi.

Dobrze wiemy, że niezależnie od tego, jak bardzo człowiek chciałby być wierny, jak bardzo wytężałby siły, łatwo zostałby pokonany, gdyby Pan nie dał mu siły, gdyby Boża łaska nie zmagała się za niego. Tak więc triumf prawosławia, którym cieszy się nasze serce, bo i na przyszłość napełnia nas nadzieją, to zwycięstwo Boga w ludzkiej słabości, nad nami i w nas, pośród nas, podczas minionych tysiącleci. Triumf Prawosławia to dzień radości, że Bóg pozostał niezwyciężony przez ludzki grzech, grzech umysłu, chłód i zmienność serca, niestałość woli, grzechy ciała. Bóg pozostał niezwyciężony w Cerkwi Chrystusowej, w poszczególnych, konkretnych osobach - w tym tkwi nasza wielka radość.

Ale Triumf Prawosławia został ustanowiony z bardziej szczególnego powodu - po VII Soborze Powszechnym, kiedy prawosławie odniosło ostateczne zwycięstwo nad obrazoburstwem. O czym mówi to święto?

O tym, że Cerkiew obroniła prawo i naszą powinność pokłonienia się ikonom Chrystusa, Matki Bożej i świętych. Tym samym obroniła prawdę Bożego Wcielenia, prawdę, że Bóg siebie objawia, siebie odkrywa poprzez obraz; być może w sposób niedoskonały, ale On odkrywa nam w tych obrazach, które o Nim tworzymy. Te obrazy to nie tylko ikony, to także ikony słowa, jak mówi o nich św. Andrzej z Krety - zawarte w dogmatach Cerkwi, w nauczaniu Ojców, we wskazówkach jakie otrzymujemy. I, w końcu, znowu poprzez obraz odkrywa się nam Bóg w ludziach, ponieważ każdy z nas nosi w sobie obraz żywego Boga.

Liturgia św. Bazylego Wielkiego mówi o Chrystusie, że jest On pieczęcią tożsamą z obrazem, odkrywającą nam w sobie Ojca. On jest obrazem doskonałym, jest Prawdą, jest doskonałym Bogiem, tak samo jak doskonałym człowiekiem. Ale i w nas przebywa blask i pieczęć tego obrazu. I świętując dzisiaj triumf prawosławia cieszymy się, że poprzez wcielenie Syna Bożego Bóg nam odkrywa się cieleśnie w Chrystusie, cieszymy się, że nasz stworzony świat jest taki, że pełnia Boskości może przebywać pośród nas cieleśnie, że Bóg może zostać wyrażony poprzez obraz i że wpatrując się w ikony, a przede wszystkim w żywe ikony, jakimi są ludzie, jeżeli tylko umiemy pokonać ludzką słabość, zaciemniającą nasz wzrok, jeżeli tylko umiemy widzącymi oczyma, jakby przejrzyście, dojrzeć poprzez ludzką słabość obraz Boży, możemy pokłonić się żywemu Bogowi pośród ludzi, w ludziach. Nie na darmo Ojcowie Cerkwi mówili: Kto widział brata swego, ten widział Ojca swego...

Dlatego będziemy chronić pełen czci stosunek do siebie nawzajem, dlatego, że - jesteśmy objawieniem, obrazem, ikoną. Będziemy bogobojnie chronić naszą wiarę w dogmat o czczeniu świętych ikon, który wyraża bezwarunkową wiarę, że Bóg stał się człowiekiem. I będziemy świętować to, że z pokolenia na pokolenie Bóg zwycięża w naszej słabości i będziemy oddawać się Bogu, aby to zwycięstwo było doskonałe, aby On zwyciężył do końca - nie tylko w wiekach minionych, ale i teraz, w nas, i żeby blask Jego chwały został objawiony światu pogrążonemu w nieszczęściu i poszukiwaniach.Amiń.

Źródło: http://www.pporthodoxia.com.pl/artykul.php?id=827

— metr. Antoni (Bloom), tłum. Ałła Matreńczyk