Trwać przy Chrystusie

Czasami podążanie za Chrystusem nie usuwa od razu trudnych momentów w życiu, ale zmienia sposób, w jaki je dźwigamy.
Świat wciąż nam powtarza: „Bądź silny i przetrwaj to”.
A Chrystus mówi:
„Przyjdź do Mnie… i nie dźwigaj tego sam”.
I być może to jest różnica.

Chrześcijańska cierpliwość to nie udawanie, że wszystko jest w porządku. To budzenie się zmęczonym, zmartwionym, przytłoczonym… a mimo to wybieranie pozostania blisko Chrystusa z ufnością.
Poprzez najmniejszą i najcichszą modlitwę. Najskromniejszą świecę i drżące serce w naszej piersi, które wciąż mówi: „Panie, zostań ze mną”.
I jakoś… jeszcze zanim życie się zmieni i zmienią się wszystkie nasze wielkie zmagania… nasza dusza zaczyna znów oddychać.

Wiecie, my, księża, też jesteśmy z krwi i kości... i także mamy wiele namiętności i problemów.

Bywały chwile, kiedy wchodziłem do cerkwi niosąc coś więcej niż tylko ciężar codzienności. Czasami przynosiłem też rozczarowania, nieporozumienia i stres, które pochodziły od ludzi z samego Kościoła.

A potem... ? Potem po prostu patrzyłem w górę i wokół siebie.
Widok świętych na ścianach zawsze zdawał się przypominać mi: „Nie poddawaj się. Nie trać spokoju. Miej oczy zwrócone na Chrystusa”.

Często myślę o tym, jak dobrze znali ludzką słabość. Jak wiedzieli, co to znaczy być zranionym. A jednak wybrali miłość, przebaczenie i wytrwałość.
Wtedy przypominam sobie też, że Kościół nie jest pełen doskonałych ludzi – jest pełen ludzi, którzy próbują naśladować Doskonałego, Chrystusa!

Więc kiedykolwiek twoje serce jest ciężkie, postaraj się spojrzeć poza hałas, dramat i rozproszenia.

Po prostu zatrzymaj się... zatrzymaj się i posłuchaj.

Usłyszysz, jak święci dopingują cię, zachęcają do dalszej walki i przypominają, że dla Chrystusa zawsze warto pozostać.

Niech Bóg was wszystkich błogosławi i strzeże!

archimandryta Avgoustinos Psomas (tłum. Gabriel Szymczak)

za: Kimisis Tis Theotokou Greek Orthodox Church, Holmdel

fotografia: levangabechava /orthphoto.net/