Uświęcenie ludzkiego ciała

Osoba ludzka jest świątynią Boga Żywego. Jest to nauczanie apostolskie naszego Kościoła, co oznacza, że tak jak łaska Boża, łaska Ducha Świętego, mieszka w Kościele, tak samo jest z ciałem ludzkim i my jesteśmy świątyniami Boga Żywego. Nazywamy Boga żywym, ponieważ nie jest odizolowany gdzieś w niebiosach, a my po prostu w Niego wierzymy, akceptujemy Go, ale dlatego, że mieszka w nas, a my jesteśmy Jego świątynią. Oczywiście św. Paweł nie ma na myśli tego, że jedynie część naszego istnienia jest świątynią Boga, ale że przeznaczeniem całej osoby jest stać się świątynią Boga, a kiedy to zostanie osiągnięte - stanie się rzeczywistością. Dlatego okazujemy wielki szacunek całej osobie ludzkiej.

Kiedy czcimy świętych Kościoła, będących ludźmi, którzy potwierdzili, że są naprawdę świątyniami Boga Żywego, którzy przestrzegali Jego Przykazań i znaleźli prawdę, nie szanujemy tylko ich dusz, ich nauczania czy intelektu. Czcimy świętych jako kompletnych ludzi, osoby uświęcone w całości - duszy i ciele. Dlatego czcimy relikwie świętych w Kościele, ich kości, które otrzymały łaskę Ducha Świętego i są świątyniami Boga Żywego. Dlatego my, prawosławni chrześcijanie, nie czcimy relikwii tak, jak wspominalibyśmy naszych przodków, ale czcimy relikwie, przedmioty, ikony świętych, ponieważ naprawdę wierzymy, że w ten sposób komunikujemy się z łaską Ducha Świętego, którego mają ci święci. Oczywiście nie mieli Go tylko w tym ziemskim życiu, ale mają Go bardziej teraz, kiedy żyją w obecności Boga.

Ludziom na Zachodzie często trudno jest zrozumieć cześć, jaką my, prawosławni chrześcijanie, odczuwamy wobec świętych, kiedy czcimy ich święte relikwie. W prawosławnym chrześcijaństwie odnosimy się do całej osoby świętego, gdyż uwielbienie dotyczy całego ludzkiego bytu świętych i obejmuje ich całkowicie. W sensie naturalnym świętość utożsamia się z moralnością i integralnością zewnętrzną, ale nie jest to podejście Kościoła prawosławnego.

Święci są oczywiście moralni i prawi, ale łaska Ducha Świętego przekracza te ludzkie, ziemskie cechy i jest niestworzoną energią Boga, która okrywa całą istotę człowieka - tak, że zostaje on uświęcony jako całość. Jak napisano, kobieta z upływem krwi podeszła i dotknęła rąbka szaty Chrystusa, i została natychmiast uzdrowiona. Pytamy więc: czy to możliwe, że ubranie zdziałało cud? Oczywiście nie. To Chrystus to uczynił. Dokonał tego poprzez wiarę kobiety. W Dziejach Apostolskich jest napisane, że gdy tylko cień świętego apostoła Piotra padał na chorych, doznawali uzdrowienia. Używano nawet szat do czynienia cudów. To dzięki wierze i łasce Ducha Świętego cuda były i nadal są dokonywane. Oczywiście święci sami nie dokonują cudów: to łaska Ducha Świętego rezydującego w nich i w ich rzeczach, która działa razem z wiarą ludzi, dokonuje cudów, uzdrowień i wszystkich innych zmian, których poprzez święte relikwie i ikony doznają ci, którzy zbliżają się do nich z wiarą.

A kiedy św. Paweł mówi o grzechach ciała, to dlatego, że mamy obowiązek zachować nasze ciała w czystości i wolności od wszelkiego skażenia, jakiegokolwiek grzechu, ponieważ ciało jest przeznaczone do uwielbienia; całe ciało jest przeznaczone do przebóstwienie (theosis) i uświęcenia.

Kiedy zostajemy ochrzczeni, jesteśmy ochrzczeni w całości, ponieważ jesteśmy uświęceni jako zjednoczona pełnia. Z tego powodu relikwie zmarłych chrześcijan są zawsze szanowane i właściwie przechowywane. Dlatego też Kościół prawosławny nie akceptuje kremacji: nie dlatego, że Chrystus miałby trudności ze wskrzeszeniem zmarłych, którzy zostali poddani kremacji, ale ponieważ grzebanie i chowanie ciał zmarłych jest wyrazem naszej wiary, iż ciało jest święte i przeznaczone jest do uświęcenia i uwielbienia, oczekując zmartwychwstania umarłych.

metropolita Limassol Atanazy

za: St. Andrew Greek Orthodox Church

fotografia: Ursiy /orthphoto.net/ 

— tłum. Gabriel Szymczak