Zbawienie jest sprawą Boga

Kiedy uczniowie Jezusa zapytali swojego Nauczyciela: „Któż zatem może być zbawiony?”, odpowiedział im jasno: „U ludzi jest to niemożliwe, u zaś Boga wszystko jest możliwe” (Mt 19, 25-26). Odpowiedź Jezusa padła w kontekście Jego rozmowy z bardzo bogatym młodzieńcem, który trzymał się całego Prawa, ściśle go przestrzegając. Jednak kiedy Jezus poprosił Go, aby - oprócz wypełniania przykazań - rozdał swój majątek ubogim i poszedł za Nim, „usłyszawszy to słowo, młodzieniec odszedł zasmucony, miał bowiem wiele bogactw”.

Wypełnianie przykazań i ogólnych zasad etycznych Prawa nie wystarczy, aby człowiek osiągnął zbawienie. Wymaga się od niego, aby nie ograniczał się jedynie do wypełniania niektórych przykazań. Wymaga się od niego, aby wyszedł poza przykazania i dobrowolnie okazywał miłość. Od czasu nauczania Jezusa oczekiwane jest, że ci, którzy są nowi w duchowym i praktycznym życiu wedle Jego słów, będą je praktykować tak, by w miarę rozwoju miejsce przykazań zajęła miłość, w której jest wolne dawanie i poświęcenie. Po przyjściu Jezusa Chrystusa standardem zbawienia jest nie tylko wypełnianie przykazań, ale także praktykowanie bezinteresownej miłości.

Święty Apostoł Paweł mówi w swoim Liście do Galatów: „Prawo nikogo nie usprawiedliwia przed Bogiem… Prawo stało się naszym pedagogiem, prowadzącym do Chrystusa” (Gal 3, 11; 24). Jest zatem jasne, że zbawienie nie jest automatycznie związane z wypełnianiem Prawa, jego orzeczeń i przykazań. Zbawienie jest sprawą Boga, a nie sprawą nas, ludzi. „Któż będzie zbawiony?” - to pytanie, na które nikt oprócz Boga nie może odpowiedzieć. „U ludzi jest to niemożliwe, u zaś Boga wszystko jest możliwe”.

Gdyby kwestia zbawienia została pozostawiona w rękach ludzi, byłaby to wielka katastrofa, ponieważ każdy człowiek osądzałby innych w kwestii zbawienia lub zagłady według swoich kaprysów i uprzedzeń, a nie według tego, co mówią Ewangelia i Pan Jezus Chrystus.

W naszej obecnej rzeczywistości nadal istnieją tacy, którzy twierdzą, że zbawienie jest wyłącznie dla ich narodu, ich Kościoła czy wyznania… Siedzą na tronie Boga i skazują kogoś na wieczne piekło lub wysyłają kogoś do nieba. Czyż człowiek nie jest zbiorem pozytywnych i negatywnych emocji? Jak więc człowiek, którym rządzą odziedziczone nienawiści i instynkty, rozczarowania i ulotne emocje, może sprawiedliwie osądzać zbawienie i zagładę innych? Dlatego nie można osądzać nikogo. Zamiast tego należy modlić się o zbawienie własnej duszy i tych, z którymi dzieli się wspólnotę wiary. Mamy nadzieję, że będziemy modlić się za cały świat, a nie tylko za jego część.

Kiedy mówimy o zbawieniu, musimy być świadomi faktu, że nasze szanse nie są lepsze od szans innych. Są tacy, którzy przewyższają nas w dziełach miłości i bezgranicznego dawania. W Dniu Sądu Bóg nie zapyta nas o naszą religijną lub wyznaniową przynależność i o to, jak bardzo praktykowaliśmy prawa i przykazania, ponieważ te rzeczy zostały ustanowione, aby nas kształcić i prowadzić do prawdy. Zamiast tego zapyta nas: „Pokaż mi, jak umiłowałeś swego brata”. Pomimo grzechów ludzi, niezależnie od tego, co dobrego uczynili, ostateczny sąd należy wyłącznie do Boga: „u Boga wszystko jest możliwe”. To jest ostatnie słowo i nie ma nic poza nim.
 
o. Georges Massouh (tłum. Gabriel Szymczak)

za: Notes on Arab Orthodoxy

fotografia: Nikolaj_BG /orthphoto.net/

— o. Georges Massouh (tłum. Gabriel Szymczak)