Moja mama zdecydowała się oddać swoje ciało po śmierci dla uniwersytetu. Poinformowała mnie o swojej decyzji. Zgodnie z procedurą uczelni po śmierci informuję placówkę i oni zabierają ciało w celach naukowych, kremują szczątki i umieszczają w wyznaczonych miejscach. My jako rodzina nie jesteśmy informowani o miejscu pochówku. Prosze o informację, jakie jest podejscie cerkwi do takiego tematu, w jaki sposób powinien być zorganizowany pogrzeb. Córka

Zastanawiam się, czy ciała zmarłych są ciągle jeszcze potrzebne dla celów naukowych tak bardzo, jak to wcześniej bywało. Jeśli decyzja mamy rzeczywiście mogłaby spowodować, że jej martwe ciało będzie w stanie pomóc w poszukiwaniu i odnalezieniu jakiegoś sposobu na ratowanie życia czy leczenia innych ludzi, można by jej decyzję usprawiedliwiać, a nawet pochwalać. Niepokojąca jest jednak perspektywa nie tylko kremacji zwłok, ale raczej anonimowość miejsca pochówku.

W swojej książce „Święty dar życia” w Aneksie 3. pt. „Prawosławne postrzeganie kremacji zwłok”, o. John Breck stwierdza między innymi: „Ani kanoniczna, ani też dogmatyczna tradycja lokalnych Kościołów prawosławnych nie zabrania kremacji. Istnieją jednak do tego stopnia, że w niektórych lokalnych orzeczeniach, prawosławny, który poddałby swe ciało kremacji zagrożony jest . […] Z powodów teologicznych i duszpasterskich jako normatywny i pożądany przez prawosławnych chrześcijan powinien być pochówek nienaruszonego fizycznego ciała. Niemniej jednak, prawodawstwo niektórych krajów czy stanów (Japonia, Luizjana) w niektórych regionach wymaga kremacji i postanowienia tego rodzaju powinny być i są przestrzegane. Kremacja może być również nakazana przez władze cywilne w obliczu epidemii. Jeśli z pewnych dopuszczalnych powodów kremacja jest nieodzowna, prochy nie powinny być rozsypywane, ale raczej pogrzebane, aby umożliwić przez to odwiedziny na miejscu pochówku oraz sprawowanie nabożeństw żałobnych.” W Cerkwi zdarzają się pogrzeby spopielonych ciał zmarłych „wymuszone szczególnymi okolicznościami” – to np. skomplikowane procedury i wysokie koszty sprowadzenia ciała zmarłego poza granicami kraju itp.

„Prawosławie i tradycja chrześcijańska w ogólności zdecydowanie przeciwstawia się kremacji, twierdząc, że właściwym sposobem pożegnania ze zmarłymi jest pochówek.” Podkreślana jest przy tym potrzeba „umożliwienia w miarę regularnych odwiedzin i modlitw na grobach zmarłych, pielęgnowania poczucia trwałej wspólnoty z tymi, którzy już odeszli.”

— ks. Włodzimierz Misijuk