Ojciec w jednej ze swoich odpowiedzi powiedział, że na Soborach decyzje są podejmowane przez biskupów natchnionych Duchem Świętym(co jest prawdą i nic do tego nie mam). Proszę mi wytłumaczyć jak rozumieć ikonoborczeskije sobory(przecież my wiemy, że to była herezja), na których też biskupi podpisywali się "izwolisia Duchu Swiatomu i nam". Albo jak odnieść się do soboru z 1923r., który wprowadził nowy styl do Cerkwi. Ci biskupi również podpisali się "izwolisia Duchu Swiatomu i nam", przez co powstał konflikt w Cerkwi, a gdzieniegdzie rozłam. Czyżby Bóg chciał żeby Cerkiew się dzieliła?

Jak prawosławni mogą przejść na nowy styl, jeżeli na niego zostały nałożone klątwy patriarchów wschodnich w 1583 i 1756 r., wiszące do dnia dzisiejszego,"gdyż przez żaden sobór nie zostały zdjęte?

Jest to bardzo subtelna kwestia. Pseudopatriarcha Filaret z Ukrainy, również podpisuje się "izwolisia nam i Duchu swiatomu". Przejście na nowy styl na pewno było pomyłką, ale nie narusza ono jednak nauki dogmatycznej kościoła. Chodziło tutaj bardziej o uwarunkowania polityczne, niż eklezjalne. Chociaż problem nowego staje się coraz bardziej popularny, niemniej jednak pełnia Kościoła (nawet Kościół Moskiewski, gdzie zachowano w pełni stary styl) nie utrzymuje łączności kanonicznej z "schizmatyckim" KOściołem starostylnym w Grecji, który nie zgodził się w 1923 roku na nowy styl. Był to wymóg czasów i sytuacji, co w cale nie usprawiedliwia jego błędności. Nie naruszyło to jednak struktury dogmatycznej Kościoła. To samo dotyczyło innych przypadków. Ikonoklazm i ikonoklaści też zresztą zostali w końcu potępiony i to właśnie przez Sobór Powszechny.

— o. Jerzy Pańkowski