Z tego co wiem, dawniej tłumaczeniom tekstów liturgicznych towarzyszył rytułał podobny do pisania ikon(ścisły post, modlitwa i, co najważniejsze, działanie Ducha Świętego). Czy obenie, wprowadzane teksty w języku polskim do Boskiej Liturgii w naszej cerkwi, mogę uznać za natchnione? Wiem, jak powstał przekład Dobrotolubija Św. Paisjusza Wieliczkowskiego. Wiem też, że kiedyś tłumaczenie greckiej literatury duchowej dawano do "autoryzacji" Ruskim Starcom, choć greckiego nie znali. Jesteśmy w przededniu wprowadzenia języka polskiego do białostockich cerkwi. Czy zdaniem ojca, mogę bezgranicznie zaufać wprowadzanemu obecnie przekładowi polskiemu, tak jak tekstom Staro-Cerkiewno-Słowiańskim?

Tekst Liturgii został zatwierdzony przez Sobór Biskupów naszej Cerkwi. Pozdrawiam.

— o. Jerzy Pańkowski