Wikariat warszawski diecezji wołyńskiej
23 października 1834 r. do Warszawy przybył bp Antoni (Rafalski), który zapoczątkował działalność wikariatu warszawskiego na zasadach biskupstwa pomocniczego w strukturach diecezji wołyńskiej Cerkwi Rosyjskiej. Pierwotnie bp Antoni rezydował w tymczasowej siedzibie przy ul. Miodowej, zaś nabożeństwa sprawował w cerkwi św. Trójcy mieszczącej się w warszawskiej dzielnicy Podwale.
W 1839 r. wikariat dysponował 9 cerkwiami parafialnymi i 3 filialnymi oraz monasterem św. Onufrego Wielkiego w Jabłecznej. W okresie istnienia wikariatu urządzono cerkiew katedralną, cerkiew i cmentarz św. Jana Klimaka na warszawskiej Woli oraz wybudowano cerkwie w Drohiczynie oraz w twierdzach wojskowych: warszawskiej Cytadeli, w Zamościu i Modlinie.
18 października 1840 r. wikariat warszawski przekształcono w diecezję warszawsko-nowogigoriewską. Od tej pory powstała samodzielna warszawska diecezja prawosławna.
Na podst.:
Biskupia katedra w Warszawie, w: Kalendarz Prawosławny 2000 r., Białystok 1999.
Stefan Dmitruk
