Ceremonia w patriarchacie ekumenicznym

Honorowy tytuł archonta został nadany w zeszłym tygodniu przez patriarchę ekumenicznego Bartolomeusza Georgesowi Lemopoulos, zastępcy sekretarza generalnego Światowej Rady Kościołów. Tytuł archonta jest rzadkim wyróżnieniem nadawanym osobom za ich szczególny wkład w pracę na rzecz Kościoła prawosławnego.

Georges Lemopoulos, prawosławny teolog z patriarchatu ekumenicznego, do zespołu pracowników Światowej Rady Kościołów dołączył w 1987 roku. Był odpowiedzialny za pracę nad teologią prawosławną, relacje Kościoła prawosławnego z innymi Kościołami w ramach prac w Komisji ds. Misji i Ewangelizacji, a także stosunkami między Kościołem prawosławnym i rzymskokatolickim. Gdy został zastępcą sekretarza generalnego w 1999 roku, był odpowiedzialny za pracę specjalnej komisji do spraw udziału prawosławnych w pracach ŚRK.

Specjalna komisja do spraw uczestnictwa prawosławnych w pracach ŚRK powstała po walnym zgromadzeniu w Harare, w 1997 roku, kiedy to dwa lokalne Kościoły prawosławne zawiesiły swoje członkostwo w ŚRK, co było znakiem widzialnego kryzysu współpracy.

Specjalna komisja wypracowała nowe zasady głosowania podczas zgromadzeń, rezygnując z tradycyjnego, parlamentarnego systemu, gdzie silni mogą przegłosować słabszych. W tej roli prawosławni, wobec bardzo rozdrobnionych Kościołów protestanckich, czuli się zagrożeni. Nowa metoda była wykorzystywana podczas zgromadzenia w Porto Alegre w lutym 2006 roku. To tzw. metoda konsensusu, która jest bardziej otwarta na sprzeciwy i dyskusje, częściej pozwala na odłożenie lub zrezygnowanie z omawiania danej kwestii.

Dzięki pracom komisji postanowiono również, że niektóre tematy, które budzą najwięcej konfliktów, nie będą przedmiotem dyskusji ŚRK. Takim tematem są kwestie małżeństw i wyświęcania homoseksualistów na kapłanów. Opracowano również nowe zasady tworzenia wspólnych modlitw podczas spotkań ekumenicznych, gdyż poprzednio ich konstrukcja budziła wątpliwości, głównie strony prawosławnej. Już podczas zgromadzenia w 2006 roku poranne i wieczorne modlitwy nabrały innego charakteru, były bogatsze w refleksję, i modlitwę, korzystano jednocześnie z tradycji i śpiewów z wielu Kościołów i krajów świata.

fot. ŚRK

— Anna Siegień