Ekumenizm to sposób życia

Siostra Pina Sandu mówi, że w jej prawosławnym monasterze w górach w Rumunii praktykowana jest „turystyczna duchowość”. W miejscowości wypoczynkowej turyści – czy chcą, czy nie chcą – słyszą dzwony i nabożeństwa trzy razy dziennie… Słyszą, czują, wiedzą, że coś się dzieje. W rezultacie ciekawość prowadzi ich na monasterskie podwórko i do cerkwi – to małe, pewne kroki w kierunku czegoś pięknego.

Siostry Pina i pięć innych (po dwie z Kościołów prawosławnego, rzymskokatolickiego i protestanckiego) równie subtelne, ale pewne świadectwo zapewniają studentom i gościom Instytutu Ekumenicznego w Boseey pod Genewą. Siostry żyją razem, odpowiadają za modlitwę i nabożeństwa w Instytucie, biorą udział w zajęciach – wcielają w życie codzienną, ekumeniczną duchowość.

Siostry, w widocznych z daleka habitach, są zauważane przez wszystkich, którzy korzystają z Instytutu w ramach organizowanych spotkań czy konferencji. Goście pochodzą z różnych grup, zarówno kościelnych, jak i świeckich (spotkania firmowe organizowały tam np. firma Rolex czy lokalna szwajcarska firma telewizyjna) – wszyscy są zapraszani, by wziąć udział w modlitewnym życiu Instytutu.

Jednakże głównym zadaniem sióstr w Instytucie jest zapewnienie opieki duszpasterskiej studentom. Ksiądz Emmanuel Twahirwa z Kościoła anglikańskiego w Rwandzie, absolwent Instytutu, docenia pracę sióstr związaną z organizowaniem nabożeństw. – Kiedy się tutaj przyjeżdża, można się poczuć zagubionym w gąszczu spraw studenckich i w końcu zapomnieć o swoim życiu duchowym – mówi. – Musimy znaleźć złoty środek. – Co więcej, docenia też obecność sióstr – Siostry różnych wyznań, żyjące wspólnie – dla nas ważne jest to, aby się od nich uczyć.

Radzenie sobie z napięciami generowanymi w sali wykładowej jest kolejną płaszczyzną, na której siostry moderują ekumeniczne relacje. Siostra Pina opisuje, jak po gorących dyskusjach idą z sali wykładowej do kuchni na wspólny posiłek, wówczas siostry zawsze rozmawiają i żartują z młodzieżą. – To bardzo subtelny sposób, by dowiedzieć się, gdzie przebiega granica między akademicką dyskusją a duchową relacją czy przyjaźnią – podkreśla – Słyszę o katolikach, prawosławnych, protestantach… To zupełnie inaczej, kiedy spotykam katolika czy protestanta... Ta osoba sprawia, że kocham to, co ona robi.

Siostry nie były pewne, jak będzie wyglądać ich wspólne życie. Siostra Sperancia Mulashani Thadeo z Kościoła ewangelickiego w Tanzanii wspomina, że spotykała kiedyś rzymskokatolickie siostry, ale nie mogła sobie wyobrazić, jak będzie wyglądało wspólne życie z nimi. – Myślałam, że one będą przebywać w innych częściach budynku – mówi ze skruchą. W rzeczywistości okazało się, że możliwe jest wspólne życie. – Najlepsze jest to, kiedy dzielimy się doświadczeniami dotyczącymi codziennego życia, tego, co robimy, i naszego życia duchowego.

– Dla nas – mówi Ivy Athipozhiyil, dominikańska siostra z Indii – ekumeniczna duchowość to wspólne życie. Dzielimy się wszystkim, wspólnie się śmiejemy. Oferujemy to również, nawet o tym nie wiedząc, innym, w tym studentom. Dla nich to znak.

Ich namacalne świadectwo jest zauważane nie tylko przez studentów. Siostra Ivy przywołuje zdanie, które usłyszała od członka Komisji Wspólnej ds. Współpracy między Kościołem rzymskokatolickim a Światową Radą Kościołów, która spotykała się w Bossey. – Jeden z biskupów spojrzał na nas, gdy spacerowałyśmy razem, i powiedział [do innego uczestnika]: „My gadamy, gadamy i gadamy – a tu – sam zobacz!”. – Zdałam sobie sprawę, że kiedy mówimy o jedności, nie znaczy to zmieniania czyjejś wiary – mówi diakonka Agnes Simbo Lema z Kościoła ewangelickiego w Tanzanii. – To znaczy spędzać wspólnie czas, dzielić się wszystkim, kochać i akceptować jedni drugich.

Maria Elena Romero Molina, dominikanka z Gwatemali, określa to dość prosto: –Ekumenizm to nie naukowa koncepcja. To sposób życia.

Siostra Pina stwierdza: – Kiedyś motto komisji życia i pracy brzmiało „Doktryna dzieli, nabożeństwo łączy”. Teraz powiedziałabym „Doktryna dzieli, duchowość łączy”.

Instytut Ekumeniczny w Bossey w Szwajcarii został powołany w 1946 roku. To międzynarodowe centrum dialogu, pracy i spotkań Światowej Rady Kościołów. Organizuje również studia z teologii i socjologii. Pięknie położony Instytut to również miejsce spotkań, seminariów i konferencji. Obecnie dyrektorem Instytutu jest ks. prof. Ioan Sauca, teolog z Kościoła prawosławnego w Rumunii.

Więcej zdjęć z życia sióstr w instytucie - tutaj.

Tłum. Anna Siegień

Źródło: WCC

— Sara Speicher