Obchody św. Mariny w Bułgarii

Wielka męczennica Marina, której pamięć Cerkiew obchodzi 17 lipca, to jedna z najbardziej czczonych świętych w Bułgarii. W Polsce ta święta żyjąca w IV wieku w Antiochii (dzisiejsze tereny graniczne Turcji i Syrii) jest mało znana, choć wiele kobiet nosi inną wersję jej imienia – Małgorzata (w cs. Margaryta). W Bułgarii imię to na cześć św. Mariny noszą nie tylko kobiety, lecz także mężczyźni, z tym że w formie „Marin”. Bułgarzy zwracają się do niej z prośbą o uzdrowienia, a także, ze względu na etymologię imienia, o ochronę na morzu – św. Marina jest nawet oficjalnie patronką południowego wybrzeża Morza Czarnego. Ponadto bułgarska tradycja ludowa wiąże postać tej świętej niewiasty z objawieniami w snach ostrzegającymi przed chorobą.

W dzień pamięci św. męczennicy Mariny w całej Bułgarii odprawiane są nabożeństwa, jednakże szczególne obchody mają miejsce w żeńskim monasterze św. Mariny we wsi Karanwyrbowka (55 kilometrów na południe od miasta Ruse). W tym roku były one wyjątkowe z dwóch względów. Otóż, po raz pierwszy w ponad 170-letniej historii tego monasteru, to sam zwierzchnik bułgarskiej Cerkwi sprawował tu nabożeństwo – wybrany w lutym br. patriarcha Bułgarii Neofit, jeszcze jako metropolita Ruse, zwykł w dzień patronki monasteru przewodniczyć w nim Boskiej Liturgii, i postanowił nie przerywać tej tradycji. Po drugie, przekazał on mniszkom relikwie św. Mariny – dar monasteru Ksylotimbu z Cypryjskiego Kościoła Prawosławnego.

Uroczystości rozpoczęły się już w wigilię święta, kiedy w monasterze odsłużono dziewiątą godzinę kanoniczną, Wieczernię oraz Akatyst do św. Mariny. Środa rozpoczęła się od Jutrzni, po której bezpośrednio miała miejsce Boska Liturgia sprawowana przez patriarchę Neofita i kilku kapłanów z metropolii Ruse. Na te nabożeństwa przybyło wielu pielgrzymów z różnych części Bułgarii, a nawet Rumunii. Wśród zgromadzonych wiernych nie zabrakło przedstawicieli władz lokalnych, a także rosyjskiego konsula w Ruse.

Po Liturgii patriarcha pobłogosławił wszystkich relikwiami św. Mariny, które to do czasu zakończenia prac remontowych w monasterze będą znajdować się w Ruse, a także dokonał poświęcenia wody przy Cudownym Źródełku, dzięki któremu założono w tym miejscu wspólnotę monastyczną i wybudowano cerkiew; jeszcze za czasów okupacji tureckiej, właśnie w dzień św. Mariny, pewien młody, niewidomy Turek, obmył się w tej wodzie, i odzyskał wzrok. Jego ojciec, będący właścicielem tych ziem, na znak wdzięczności, przekazał prawosławnym chrześcijanom ten teren, i tak od 1828 roku zaczęła się tu rozwijać niewielka wspólnota mniszek, która już przed II wojną światową zaczęła w tym miejscu organizować specjalne obozy-rekolekcje dla dzieci i młodzieży. Tradycja ta trwa po dziś dzień.

Na podstawie: theorthodoxchurch.info, bg-patriarshia.bg

— Dominika Kovačević