Piesza pielgrzymka w Puhitsetud

24 sierpnia, w 11. Niedzielę po Pięćdziesiątnicy, na święto Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy odbyła się piesza pielgrzymka ze skitu św. Proroka Eliasza klasztoru Piuchtickiego (est. Pühitsetud) w Wasknarwie do Piuchtickiego żeńskiego klasztoru w Estonii, która zgromadziła ponad tysiąc pątników.

Dla pielgrzymów podczas prawosławnego święta w Estonii przygotowano kilka autobusów, opiekę medyczną, zorganizowano ciepłe posiłki. Ogółem trasa pielgrzymki wyniosła 33 km. Jeden z przechodniów podczas postoju zapytał wiernych:

- Po co pieszo idziecie 33 kilometry za ikoną z modlitwami i pieśniami? Co to wam daje?

- Boisz się śmierci? – zapytał go jeden z niosących chorągwie.

- Oczywiście, że się boję – od razu padła odpowiedź.

- My też się boimy śmierci, nie tylko fizycznej, ale bardziej duchowej, ona jest dużo bardziej straszna...

- I co, po to trzeba tak daleko chodzić, dużo się modlić? – pytał zaskoczony obserwator, śledząc wzrokiem pielgrzymkę.

Odpowiedź na to pytanie przypadkiem usłyszeliśmy od prawosławnej kobiety, gdzy pielgrzymka dotarła do Piuchtickiego monasteru, i starsza pani po molebnie ze łzami dziękowała Bogu:

- Chwała Bogu, że raz do roku my, prawosławni, możemy obok Królowej Niebios przejść...

Jeszcze przed założeniem Piuchtickiego klasztoru (1891 r.) co roku 15/28 sierpnia, w dniu Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy, organizowano piesza pielgrzymkę na świętą górę Pühitsetud, gdzie, zgodnie z podaniami, estońscy chłopi odnaleźli cudowną ikonę Matki Bożej „Zaśnięcie”. W pielgrzymce udział brali urzędnicy guberni, prawosławni duchowni na czele z metropolita Ryskim i, oczywiście, mnóstwo parafian.

Jednak historia pierwszych pieszych pielgrzymek z Syreńca (Wasknarwy) z Piuchticką cudowną ikoną Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy wywodzi się z 1818 roku, kiedy to zbudowano tu świątynię pw. proroka Eliasza, gdzie był przechowywany cudowny obraz Zaśnięcia Matki Bożej, odnaleziony przez estońskich chłopów w Pühitsetud w XVI wieku. W przeddzień święta Zaśnięcia ikonę niesiono z Wasknarwy na miejsce jej odnalezienia. Po święcie cudowny obraz wracał z pieszą pielgrzymką do Wasknarwy. A od 1892 roku ikona została w Pühitsetud, w katedrze Zaśnięcia NMP w monasterze. Ale pielgrzymki z Piuchticką relikwią były kontynuowane co roku. W 1940 roku nowa władza przerwała tę tradycję. Latem 1941 roku cerkiew pw. św. Eliasza została ostrzelana przez niemiecką artylerię. Dopiero w 1974 roku z błogosławieństwa Jego Ekscelencji metropolity Aleksego (Ridigera) zaczęto odnowę cerkwi św. Eliasza. Przyszły patriarcha zlecił sprawę odnowy świątyni kapłanowi o. Bazylemu Borinowi, posiadającemy wielką siłę duchową.

Swiątynię odnawiano współnymi siłami i 15 października 1978 roku Jego Ekscelencja metropolita Aleksy konsekrował przydział pw. św. Mikołaja odnowionej świątyni proroka Eliasza w Wasknarwie. Pięć lat po śmierci o. Bazylego (27.12.1994) wznowiono piesze pielgrzymki z Wasknarwy do Pühitsetud. Z błogosławieństwa metropolity Tallińskiego i Estońskiego Korneliusza 26 sierpnia 1999 roku prawosławni mieszkańcy Wasknarwy po raz pierwszy od wielu lat przeszli drogą swoich przodków, którzy zmierzali na świętą górę Piuchticę na święto Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy.

Źródło: pravoslavie.ru

— Anna Dyjakowska