Poświęcenie cerkwi w stolicy Słowenii Lublanie

23 października br. patriarcha serbski Paweł dokonał poświęcenia cerkwi pw. św. św. Cyryla i Metodego w stolicy Słowenii – Lublanie.

Patriarcha Paweł wspólnie z metropolitą zagrzebsko-lublańskim Janem i innymi hierarchami Serbskiej Cerkwi Prawosławnej dokonali poświęcenia cerkwi pw. św. św. Cyryla i Metodego w Lublanie. Początek budowy lublańskiej parafii sięga 1921 r. 20 czerwca 1932. patriarcha serbski Barnaba (Rosik) poświęcił kamień węgielny pod budowę cerkwi. W 1940 r. król serbski Piotr II Karadziordziewić ufundował i przekazał lublańskiej wspólnocie parafialnej ikonostas. Inwazja wojsk niemieckich w 1941 r. oraz wprowadzenie systemu komunistycznego po II wojnie światowej przerwał prace nad budową cerkwi. W 1986 r. obecny władyka zagrzebsko-lublański Jan błogosławił o. Pieranu Boszkowiczu, by podjął się kontynuacji budowy świątyni. Na przestrzeni 11 lat ikonografowie - Dragomir Jaszowicz oraz Danica i Misza Mladenowicz – wykonali przepiękne freski w cerkwi św. św. Cyryla i Metodego poświęcone w 1997 r., a 6 lat później metropolita Jan poświęcił dzwonnicę nowobudowanej cerkwi.

Diecezja zagrzebsko-lublańska obejmuje swoim zasięgiem górną Słowenię, Włochy oraz północną część Chorwacji. Diecezja liczy ok. 50 cerkwi, które wchodzą w skład 4 dekanatów: zagrzebskiego, włoskiego, lublańskiego i biełowarskiego i jest zarządzana przez metropolitę Jan. Na przestrzeni XIV – XV w. eparchia posiadała status arcybiskupstwa. W 1557 r. arcybiskupstwo podniesiono do rangi metropolii z siedzibą w monasterze św. Jerzego w Orachowacu. W obliczu najazdu tureckiego na ziemie serbskie w 1595 r. metropolita Bazylii przeniósł siedzibę władyków do Rowiszty w górnej Słowenii, a następnie do monasteru w Marczi. Na przestrzeni XVII i XVII w. hierarchowie rzymskokatoliccy usiłował doprowadzić do połączenia diecezji z Kościołem Rzymsko-katolickim, jednak wszelkie próby wprowadzenia unii kościelnej zakończyły się fiaskiem. W 1716 r. wyniku zamieszek katolicko-prawosławnych zginął przełożony monasteru w Lepawina – ihumen Kondrat. W 1734 r. ponownie przeniesiono siedzibę diecezji do wspomnianego monasteru w Lepawinie. W 1931 r. powstała diecezja zagrzebsko-lublańska, a metropolitą został Diositej. 7 maja 1941 r. hierarchę aresztowali chorwaccy żołnierze, którzy dopuścili się licznych aktów przemocy wobec metropolity Diositeja. Władykę osadzono w więzieniu w Belgradzie, gdzie zmarł w styczniu 1945 r. w wyniku licznych obrażeń. W latach 1941 – 1977 diecezją administrowali: wikariusz diecezji zagrzebskiej abp Arseniusz (1941 – 1947), abp bański Damascen (1947 – 1969) i bp słoweński Emilian (1969 – 1977). W 1977 r. administratorem został bp lublański Jan, którego podniesiono w 1982 r. do godności arcybiskupa, a rok później diecezje lublańską i zagrzebską połączono w jedną metropolię. Podczas wojny chorwacko-serbskiej (1991 – 1995) całkowicie zniszczono 9 cerkwi, w tym cerkiew z 1709 r. w Dolnej Raszenicy i z 1730 r. w Rastowicu. Podobnego aktu dokonano z siedzibą metropolitarną wraz z muzeum i biblioteką prawosławną w Zagrzebiu.

Na zdj: Cerkiew św. św. Cyryla i Metodego w Lublanie / http://www.spc.org.yu /

Na podst.:

http://www.spc.org.yu/ http://www.rtrs.tv/ http://www.mitropolija-zagrebacka.org/

— Stefan Dmitruk