Rozkwit prawosławnej misji na Madagaskarze

Staraniami patriarchy aleksandryjskiego Teodora II, księży misjonarzy, a także pracowników świeckich, bardzo prężnie rozwija się misja prawosławna na Madagaskarze. Obecna sytuacja ekonomiczna oczywiście miała wpływ na lekkie zahamowanie misji, lecz jak podkreśla metropolita Madagaskaru Ignacy: Wierzymy, że Bóg czuwa i ma nas w Swojej opiece, cokolwiek dzieje się na świecie jest Jego wolą i dziełem, bowiem wszystko ma swój określony cel. Wiara i nadzieja w Jego opatrzność nigdy nie zostaną wymazane z naszych serc. Poza tym, mamy tak wiele przykładów z naszego wieloletniego doświadczenia w pracy misyjnej, iż mała wiara i panika nie mają miejsca w naszym życiu.

Problemy, z którymi stykają się na co dzień misjonarze nie mają końca. Każdy dzień niesie nowe wyzwania i ukazuje nowe, niekiedy, nieprzewidziane problemy, które nie mogą czekać z rozwiązaniem. Poważnym problemem, z którym zmagają się mieszkańcy – przede wszystkim południowej części kraju, w prowincji Toliara – jest niedostatek wody pitnej. Jest to obszar obejmujący kilka tysięcy hektarów połaci ziemi. Każdego dnia ludzie muszą pokonać trasę niekiedy kilku kilometrów, aby nabrać wody z najbliższej studni. Codziennym obrazem jest widok ludzi noszących bukłaki z wodą. Relacjonuje metropolita: Pamiętam, iż pewnego razu mieliśmy deszcz, co jest rzadkością i fenomenem w naszej prowincji. Dzieci brały wiadra i napełniały je wodą, która płynęła po obu stronach drogi. Ich radość była ogromna, bowiem miały okazję do zabawy.

W ostatnim czasie kosztem 50 tys. euro zostało odnowione jedno skrzydło sierocińca w madagaskarskiej stolicy Antananarywie. Roboty nadal są kontynuowane, lecz z powodów ekonomicznych zmniejszeniu uległa liczba pracowników, co spowolniło prace budowlane. Jednak jak zaznacza metropolita Ignacy: Na nic nie narzekamy, wysławiamy Boga i dziękujemy Mu za wszystko. Za wszystkie dary, które docierają do nas z różnych zakątków świata.

Widoczne są również efekty pracy nie tylko materialnej, ale i duchowej, bowiem przede wszystkim taki cel stawia sobie misja. Relacjonuje metropolita Ignacy: Niedawno ponad 100 osób przystąpił do sakramentu chrztu. Jeden z misjonarzy, o. Paweł, przez kilka miesięcy przygotowywał i katechizował nowo ochrzczonych afrykańskich braci. Wioska, w której mieszkają nowi chrześcijanie znajduje się w bardzo niedostępnym i błotnistym miejscu. Tak, iż aby tam dotrzeć musieliśmy część drogi pokonać pieszo, ciągnąc przy tym wózki. Warto zaznaczyć, że ta wieś nie ma swojej świątyni, tak więc wszystkie nabożeństwa i sakramenty odbywają się albo na świeżym powietrzu, albo pod namiotami. To już drugi masowy chrzest w tej wiosce.

Metropolia Madagaskaru została powołana do życia decyzją Synodu Patriarchatu Aleksandrii 23 września 1997 r. W ramach metropolii znajduje się Madagaskar, Mauritius, Reunion, Komory i Majotta.

Warto przy okazji przybliżyć sylwetkę metropolity Madagaskaru Ignacego. Urodził się on w 1951 r. w Koryncie jako Paweł Sennes. Jest absolwentem teologii, którą ukończył na Uniwersytecie w Salonikach. W 1976 r. zostaje wyświęcony na diakona i prezbitera, jednocześnie zostaje mnichem w monasterze Stavronikita na Świętej Górze Atos. Od 1985 r. pracuje jako misjonarz w Korei i w Bengalu Zachodnim. W 2004 r. przyjmuje chirotonię biskupią i zostaje powołany na katedrę metropolitalną na Madagaskarze. Od razu staje się inicjatorem budowy nowych i renowacji starych świątyń. Powstają także nowe szkoły, centra kultury, organizacje charytatywne. W celu zapewnienia lepszego teologicznego wykształcenia powstaje seminarium duchowe. Dzięki zakrojonej na szeroką skalę działalności charytatywnej, metropolita zreorganizował funkcjonowanie kilku klinik, tak iż obecnie opieka medyczna dla najbardziej potrzebujących jest bezpłatna. Biegle włada językiem angielskim, koreańskim i hindi.

Źródło: ierapostoles.gr, orthmad.gr Zdjęcia: ierapostoles.gr

— Rafał Wawreniuk