Serbska Cerkiew w obronie dziedzictwa Kosowa

W ostatnich miesiącach samozwańcze państwo Kosowo zgłosiło swoją chęć do należenia organizacji chroniącej światowe dziedzictwo kulturowe UNESCO. Zamysł ten oburzył zarówno serbskie państwo, jak i Cerkiew.

Albowiem Kosowo to kolebka serbskiej duchowości, historii i kultury. To ziemia, która wydała największych serbskich władców i świętych, przede wszystkim dynastię Nemanjićów – w trakcie której panowania Serbia przeżywała największy okres swojej świetności, Cerkiew uzyskała status autokefalicznej (czyli niezależnej), a niemalże wszyscy jej członkowie – zarówno mężczyźni jak i kobiety – ze względu na swe oddanie Cerkwi i prowadzenie pobożnego życia zostali kanonizowani. To ziemia, na której państwo serbskie zaczęło się rozwijać. To ziemia, gdzie jest najwięcej serbskich, wielowiekowych, słynących cudami monasterów – stąd też drugi człon nazwy „Kosowo i Metochia” znaczący ziemię przynależącą do klasztoru. Jest to również siedziba serbskiego patriarchy.

Monastery te przetrwały pięciowiekową muzułmańską okupację Imperium Osmańskiego, wojny bałkańskie i dwie wojny światowe oraz trwający kilka dekad okres komunizmu. Dopiero w ostatnich latach część z nich nie przetrwała okupacji Kosowa ze strony albańskich muzułmanów. Mimo że większość tych obiektów jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, społeczność międzynarodowa milczała. Teraz ci, którzy te świątynie niszczyli, chcą się mianować ich protektorami.

Stąd też Serbska Cerkiew Prawosławna podjęła decyzję o przeciwstawieniu się tej inicjatywie, a także udostępnianiu rzetelnych informacji na temat aktualnej sytuacji Kosowa.

Opublikowano krótki film w języku angielskim (tutaj)
Utworzono stronę saveworldheritage.org [„zachować światowe dziedzictwo”]
Zgromadzono w jednym miejscu różne wiadomości z ostatnich lat dotyczące Kosowa (tutaj)
Utworzono hashtag #NoKosovoUnesco (na stronie serbskiej Cerkwi pod tym hasłem znajdują się stosowne zdjęcia)

Na podstawie: spc.rs

— Dominika Kovačević