USA: uroczystości kanonizacyjne archimandryty Sebastiana (Dabovića)

Trzeciego września rozpoczęła się wizyta patriarchy serbskiego Ireneusza w USA; potrwa ona do 12 dnia tego miesiąca, po czym zwierzchnik serbskiej Cerkwi uda się do Kanady, gdzie będzie do 23 września. Najważniejszym punktem pierwszej części patriarszej podróży do Ameryki Północnej były uroczystości kanonizacyjne archimandryty Sebastiana (Dabovića); o decyzji Świętego Synodu Serbskiej Cerkwi Prawosławnej włączającej go do kalendarza informowaliśmy tutaj.

Miały one miejsce w sobotę, 5 września, w cerkwi św. Stefana w Alhambrze (Kalifornia) w jurysdykcji Serbskiego Patriarchatu. Oprócz serbskich hierarchów i kapłanów, Boską Liturgię sprawowali arcypasterze i inni duchowni z pozostałych prawosławnych jurysdykcji działających USA, m. in. zwierzchnik GOARCH (Grecka Prawosławna Archidiecezja Ameryki pod Patriarchatem Ekumenicznym) – abp Dymitr, abp Zachodniej Ameryki Cyryl (ROCOR – Cerkiew zarubieżna), abp Meksyku Aleksy (OCA – Cerkiew amerykańska), bp Jan (zarządzający amerykańskimi parafiami bezpośrednio podlegającymi Patriarchatowi Moskiewskiemu), bp Sawa (Patriarchat Gruzji) i bp Daniel (Patriarchat Bułgarii).

Po wejściu patriarchy Ireneusza do cerkwi, serbscy biskupi zachodnioamerykański Maksym i žički Justyn wynieśli ikonę św. Sebastiana z ołtarza na środek świątyni. Następnie biskup środkowo-zachodnioamerykański Longin odczytał postanowienie Świętego Synodu o uznaniu archimandryty Sebastiana za świętego. Po tym odśpiewano troparion ku czci świętego mnicha oraz wielki prokimen Któż wielki, jak Bóg nasz (śpiewany tylko na największe święta, m. in. Paschę, Boże Narodzenie i Pięćdziesiątnicę), w trakcie czego wszyscy hierarchowie ucałowali ikonę nowego świętego. Kolejnym elementem uroczystości była Boska Liturgia.

Kazanie po Ewangelii wygłosił arcybiskup Dymitr, który podkreślił, że choć świętego charakteryzowało ciche i pokorne serca, to zarazem był dynamicznym misjonarzem. Jego misjonarstwo odznaczało się ponadto trzema ważnymi cechami, które doprowadziły go do świętości: oddanie Woli Bożej; głoszenie Ewangelii nie tylko wśród jego rodaków (tj. Serbów) mieszkających w USA, lecz wszystkim, którzy pragnęli słuchać Słowa Bożego; umiłowanie owczarni, którą mu powierzono – starał się najbardziej jak tylko mógł, nie raz ze łzami w oczach, prowadzić ją do zbawienia.

Po Eucharystii – do której przystąpili niemal wszyscy zebrani wierni, a ci wypełniali świątynię i teren przed nią – swoje arcypasterskie słowo wygłosił również patriarcha Ireneusz, który zaznaczył, iż św. Sebastian podążał drogą swego największego świętego rodaka – św. Sawy, oświeciciela Serbii. Święty Sebastian gdy tylko słyszał o jakichś wiernych bez opieki duszpasterskiej, nie zważając na odległość, starał się do nich dotrzeć, i założyć w tym miejscu parafię.

Kiedy zakończyły się modły, nadszedł czas na sympozjom naukowe poświęconemu świętemu. Prowadził je o. Jozjasz Trenam, a swoje wystąpienia mieli również niektórzy z przybyłych hierarchów, a także o. Stamatis Skliris, który napisał ikonę św. Sebastiana umieszczoną w cerkwi w Alhambrze.

Dzień kanonizacji zakończył się wieczornym programem artystycznym dla wszystkich przybyłych, na który składały się m. in. tańce i śpiewy ludowe.

Krótki życiorys
Przyszły święty urodził się w San Francisco w rodzinie serbskich imigrantów w 1863 roku jako Jan Dabović. Po ukończeniu średniej szkoły działał w swojej parafii jako lektor i nauczyciel. Następnie został skierowany na trzyletnie studia teologiczne w Petersburgu i Kijowie; w 1887 roku przyjął postrzyżyny mnisze i nowe imię – Sebastian, a także święcenia diakońskie.

Wrócił do San Francisco, gdzie niósł posługę w lokalnej katedrze, a także udzielał lekcji katechezy. Pięć lat później dostąpił chirotonii kapłańskiej, po czym wysłano go do Minneapolis (Minesota), gdzie w parafii św. Marii miał zastąpić o. Aleksego Totha, który miał kontynuować swoją misję przywracania grekokatolików Prawosławiu w innym miejscu (więcej o św. Aleksym tutaj). Święty Sebastian ponadto uczył w miejscowej szkole misyjnej. Po roku pracy przeniósł się do Jackson (Kalifornia), gdzie założył pierwszą serbską cerkiew na tych terenach – pod wezwaniem świętego Sawy. W latach 1902 -1905 kontynuował pracę misyjną na Alasce.

Ponieważ coraz więcej serbskich imigrantów przybywało do USA, o. Sebastian poprosił arcybiskupa Tichona (również późniejszy święty, więc o nim tutaj) o poprowadzenie serbskiej misji w Ameryce Północnej. Wtedy nadano mu również godność archimandryty. Misją kierował z katedry Zmartwychwstania Pańskiego w Chicago, gdzie był wikariuszem.

Po 1913 roku, w trakcie wojen bałkańskich, a następnie I wojny światowej, służył jako kapelan w serbskiej armii. Stany odwiedzał jeszcze w 1915 i 1917 roku, po czym niósł posługę duszpasterską w kraju przodków – Serbii. Zmarł 30 listopada 1940 roku, został pochowany w monasterze Žiča.

Na podstawie: spc.rs

— Dominika Kovačević