Auksencjusz z Bitynii (ok. 470)

Zdjęcie przedstwiającego postać św. Auksencjusz z Bitynii (ok. 470)

AUKSENCJUSZ Z BITYNII, mnich (Prepodobnyj Awksientij Wifinskij, preswitier), 14/27 lutego. Żył w V w. w Konstantynopolu. Pochodził z Syrii i był dworzaninem cesarza Teodozego II. Na dworze pełnił odpowiedzialne funkcje państwowe i wojskowe. Był człowiekiem cieszącym się dużym szacunkiem i poważaniem. Mając ponad pięćdziesiąt lat zdecydował się diametralnie zmienić sposób życia. Udał się w ciche miejsce położone na wzniesieniu o nazwie Oksia nie opodal Chalcedonu i samotnie zamieszkał w pieczarze, prowadząc typowo zakonny żywot.

Po kilku latach Auksencjusz został przypadkowo odnaleziony przez miejscowych pasterzy. Wieść z bogobojnym mnichu szybko rozeszła się po okolicy. Po radą zaczęli przybywać do niego inni bracia. Sformowała się wspólnota zakonna, która wychowała wielu mnichów - przyszłych przełożonych monasterów w Bitynii. Auksencjusz zaczął być nazywany „abbą całej Bitynii”.

Był obdarzony przez Boga darem uzdrawiania chorych i czytania w ludzkich myślach. Mimo tego, iż pozostawał zwykłym mnichem, z uwagi na zasługi, zaproszono go do Chalcedonu na IV Sobór Powszechny (451 r.), na którym był gorliwym bojownikiem za czystość wiary i przeciwnikiem herezjii Eutychiusza i Nestoriusza. Zmarł około 470 r.

Święty przedstawiany jest w czarnym mniszym habicie. Ma dużą łysinę i niedługą spiczastą, siwą brodą. W niektórych wyobrażeniach błogosławi obiema rękoma, w innych jedną, a w drugiej trzyma zwój.

oprac. Jarosław Charkiewicz