Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Wspomnienie świętego BARNABA ze skitu Getsemani przypada 17 lutego/2 marca.
Św. Barnaba urodził się w 1831 r. nieopodal Tuły, a dzieciństwo spędził we wsi pod Moskwą. Gdy miał dwadzieścia lat, wstąpił jako nowicjusz do Ławry Trójcy Świętej i św. Sergiusza, a po miesiącu został posłany do skitu Getsemani, należącego do Ławry. Tam jego nauczycielami duchowymi byli doświadczeni starcy Daniel i Grzegorz. Przepowiedzieli oni młodzieńcowi posługę starca, choć nie był jeszcze mnichem ani kapłanem.
W roku 1866 Barnaba przyjął małą schimę, a rok później otrzymał święcenia kapłańskie. Jego sława starca zaczęła rosnąć, a w roku 1873 został namiestnikiem Ławry w skicie Getsemani. Do skitu zaczęły napływać rzesze wiernych, szukających jego rady i pouczeń duchowych. Pochodzili oni ze wszystkich warstw społecznych, od wybitnych uczonych, artystów i intelektualistów, do chłopów. Bóg nagrodził go bezgraniczną miłością i współczuciem dla wszystkich nieszczęść ludu, otrzymał dar uzdrawiania i jasnowidzenia. O jego proroctwach krążyły legendy, a wśród tych, którzy chcieli z jego ust poznać przyszłość, był także car Mikołaj II, który odwiedził go jesienią 1905 r. Nieznana jest treść ich rozmowy, ale pokazano jego przepowiednie dotyczące losu Cerkwi. Przewidział on religijne prześladowania, zamykanie cerkwi i monasterów, a po upływie długiego czasu – odrodzenie. „Przed końcem nastąpi odrodzenie” – głosił.
Św. Barnaba założył żeński monaster Iwerski w diecezji niżnienowogrodzkiej. Poświęciwszy całe życie służbie ludowi Bożemu, starzec Barnaba odszedł do Boga 17 lutego 1906 r. Kiedy po rewolucji bolszewickiej skit został zamknięty i zrujnowany, jego szczątki przeniesiono na miejski cmentarz. Obecnie spoczywają znowu w odrodzonym skicie Getsemani.
Za: Synaksarion. Luty, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 237.