Dionizy Głuszycki (1437)

DIONIZY ZNAD GŁUSZYCY, mnich (Prepodobnyj Dionisij, igumien Głuszickij), 1/14 czerwca.

Urodził się w 1462 r. w pobliżu Wołogdy. Na chrzcie otrzymał imię Dymitr. Mając dziewięć lat odszedł do położonego nie opodal Monasteru Spasokamiennego. Po pewnym czasie, wraz ze swym bratem Pachomiuszem, z błogosławieństwa ihumena wspólnoty, udał się na poszukiwanie ustronnego miejsca do życia.

Mnisi osiedlili się w na brzegu Jeziora Kubienskiego, w pobliżu monasteru, po którym pozostały jedynie ruiny cerkwi. Wznieśli tam świątynię dedykowaną św. Mikołajowi i w 1393 r. odnowili w tym miejscu życie zakonne. Po dziesięciu latach Dionizy opuścił monaster i wraz z innym mnichem odszedł nad rzekę Głuszyca (stąd przydomek świętego), wzniósł tam cerkiew Opieki Matki Bożej i założył kolejną wspólnotę. Ascetyczne, wypełnione postem i modlitwą życie przyciągnęło do mnicha wielu naśladowców. Uczył ich nie tylko pokory i posłuszeństwa, ale również zamiłowania do pracy. Sam był dobrym pisarzem ikon, kowalem, cieślą, wyrabiał naczynia z miedzi, rzeźbił w drewnie, szył ubrania.

Kiedy liczba braci znacznie wzrosła, święty pragnąc samotności, milczenia i modlitwy, kilka kilometrów od monasteru zbudował sobie pustelnię. Od rosnącej tam olbrzymiej sosny nazwano ją Sosnowcem. Tam w 1420 r. powstała cerkiew św. Jana Chrzciciela. Siedem lat przed śmiercią w jej wnętrzu wykopał dla siebie grób. Przychodził tam każdego dnia, aby rozmyślać o śmierci. Zmarł 1 czerwca 1437 r., a jego ciało złożono w przygotowanej mogile. Do grona świętych został zaliczony na Soborze Moskiewskim. Czczony jest przed Rosyjski Kościół Prawosławny.

Dionizy przedstawiany jest jako mnich w ciemnym habicie, z siwiejącą, długą, zaokrągloną brodą. Prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma zwój, zawierający jego testament duchowy skierowany do braci monasteru. Niekiedy ukazywany jest ze swym następcą - św. Amfilochem Głuszyckim (zm. 1452 r.), któremu przekazuje zwój.

oprac. Jarosław Charkiewicz