Zostań przyjacielem cerkiew.pl
IGNACY, patriarcha konstantynopolitański (Swiatitiel Ignatij, patriarch Konstantinopolskij), 23 października/5 listopada, zm. 877-878
Urodził się w 788 r. i był synem cesarza Michała Rangabesa i cesarzowej Prokopii. Za panowania Leona V (813-820) wstąpił do Monasteru Archanioła, gdzie po pewnym czasie został ihumenem. W 846 r. za bogobojne życie mianowano go patriarchą konstantynopolitańskim.
Święty był zwolennikiem partii rygorystów. Sprzeciwiał się wpływom dworu cesarskiego i związanego z nim kleru na sprawy Cerkwi. W 857 r. odmówił udzielenia Eucharystii wujowi cesarza Michała Bardasowi, którego posądzono o związki kazirodcze. Doprowadziło to do skazania go na banicję. W 858 r. wyjechał na wyspę Terewint.
Ignacy powrócił na swą katedrę za rządów cesarza Bazylego Macedończyka. Z powodzeniem kierował Cerkwią aż do śmierci. W ostatnich latach pozostawał w złych stosunkach z Rzymem, nie mogąc odwołać greckich misjonarzy z Bułgarii, nad którą swą jurysdykcję rozciągnął papież Jan VIII. W 877 r. cesarz Nicefor ponownie pozbawił go urzędu. Jego miejsce zajął św. Stefan, syn cesarza Bazylego, a św. Ignacy oddalił się do monasteru Archanioła. Zmarł w 877 r. mając osiemdziesiąt dziewięć lat.
Patriarcha uważany jest za świętego zarówno przez Cerkiew prawosławną jak i Kościół rzymskokatolicki.
Pomimo sędziwego wieku, którego dożył, święty zwykle przedstawiany jest jako młody lub w średnim wieku bezbrody mężczyzna w biskupich szatach i Ewangelią w ręce.
Imię Ignacy powstało prawdopodobnie z łacińskiego słowa ignis - "ogień".
opr. Jarosław Charkiewicz