Jerzy Serbski (XVI)

Wspomnienie świętego męczennika JERZEGO Serbskiego* przypada 11/24 lutego.

Św. Jerzy urodził się pod koniec XV w. Pochodził z miasta Kratov w Serbii. Obawiając się Turków, którzy porywali podrostków na służbę przy dworze sułtana Bajazyda I, opuścił rodzinne strony i udał się do Sofii. Tam wstąpił na naukę do pobożnego kapłana imieniem Piotr, a równocześnie zajmował się rzemiosłem jubilerskim.

Kiedy miał osiemnaście lat, Turcy zauważyli jego zalety i spróbowali skłonić go do przyjęcia islamu, ale bez powodzenia. Wszystkie ich kuszące obietnice spotkały się z jego niezłomną mocą ducha. Na dowód prawdziwości wiary chrześcijańskiej przytoczył przykłady cudów, dziejących się za sprawą relikwii świętych Pańskich. Duch Święty natchnął taką mądrością jego słowa, że Turcy próbowali krzykami zagłuszyć odpowiedzi Jerzego i namówili sędziego, by wtrącił go do lochu. Jego nauczyciel o. Piotr przyszedł do więzienia, aby podtrzymać Jerzego na duchu: zobaczył, że młodzieniec lęka się przygotowanej do niego tortury ognia.

Poddany następnego dnia przesłuchaniu i okrutnie traktowany, Jerzy wszystko zniósł, nie tracąc hartu ducha. Sędzia, wzruszony jego odwagą i młodością, próbował ocalić Jerzego, ale musiał podporządkować się żądaniom tłumu, pragnącego krwi i wbrew swej woli oddać mu niewinnego na stracenie.

Na młodzieńca rzucono się ze wszystkich stron, plując mu w twarz i szarpiąc. Potem poprowadzono go na rynek z okrzykami herolda: „Wy wszyscy, wyznawcy naszej wiary, nieście chrust, aby spalić tego, kto poniża naszą wiarę i nie zgadza się odrzucić Chrystusa!”. Kiedy tłum dotarł pod bazylikę Hagia Sofia, o. Piotr zawołał do męczennika: „Wycierp dzisiaj Jerzy, aby wiecznie triumfować z Chrystusem!”. Wezwał chrześcijan, żeby wspólnie pomodlić się i dodać otuchy świętemu.

Turcy rozpalili ognisko, a kiedy zapłonęło, z wściekłością rzucili w nie świętego. Męczennik zawołał: „Nie boję się ognia, który zmieni się dla mnie w słodką rosę. Nic nie oddzieli mnie od miłości do Chrystusa!”. Kiedy pętające go sznury spłonęły, podniósł rękę ku niebu i przeżegnał się znakiem krzyża. Wtedy jeden z Turków rzucił się na Jerzego i uderzył go pałką po głowie, otwierając mu tym drogę do Nieba.

* Św. Jerzy jest czczony w Greckim Kościele Prawosławnym.

Za: Synaksarion. Styczeń, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 161-162.