ŁUKASZ Stylita z Chalcedonu, mnich (Prepodobnyj Łuka, Nowyj Stołpnik, Chałkidońskij), 11/24 grudnia, 970-980
Św. Łukasz był żołnierzem bizantyjskiego cesarza Konstantyna VII Porfirogenety (913-959 r.). W czasie wojny z Bułgarią (917 r.), z woli Bożej Opatrzności, Łukasz nie został raniony. Po tym wydarzeniu, został mnichem, a następnie prezbitrem. Chcąc podążać ku wyższym stopniom doskonałości, święty Łukasz założył na siebie kajdany (cs. wierigi) i "stanął na słupie". Po trzech latach stania, słysząc Boże przyzwanie, poszedł na górę Olimp, następnie do Konstantynopola i Chalcedonu. Tam także wybrał sobie słup, na którym przestał 45 lat. Obdarzony został darem cudotwórstwa. Zmarł ok. 980 r.
Imię Łukasz prawdopodobnie pochodzi od łacińskiego imienia Lucas oznaczającego "pochodzący z Lukanii" (kraina w pd. Włoszech). Inne znaczenie wywodzi się od łacińskiego słowa lucius - "urodzony o świcie" lub "ten, który wstaje o świcie".
opr. Piotr Makal
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
