Minodora z Bitynii (305-311)

MINODORA, męczennica (Muczenica Minodora), 10/23 września.

Żyła wraz ze swymi siostrami Mitrodorą i Nimfodorą na przełomie III i IV w. Minodora była najstarsza, a Nimfodora najmłodsza. Urodziły się w Bitynii, były chrześcijankami i cechowały się wyjątkową urodą.

Wszystkie siostry ślubowały dziewictwo i wycofawszy się ze zgiełku tego świata, zamieszkały na odludnym wzgórzu, w pobliżu gorących źródeł niedaleko Nikomedii. Swój czas spędzały na poście i modlitwie. Dzięki temu dostąpiły od Boga łaski uzdrawiania chorych. Wieść o siostrach rozeszła się po całym kraju.

W tym czasie Bitynią rządził pogański książę Fronton, który rozkazał, by urodziwe dziewice przyprowadzono przed jego oblicze. Gdy stanęły przed władcą, zarządał od nich wyrzeczenia się wiary w Chrystusa i złożenia ofiary pogańskim bożkom. Siostry zdecydowanie odmówiły. Próbując wymusić na nich uległość, książę kolejno poddawał je rozmaitym, okrutnym torturom. Najpierw najstarszą Minodorę rozebrano i bito przez dwie godziny, wreszcie zaczęto wykręcać jej stawy i łamać kości. W wyniku cierpień kobieta zmarła. W taki sam sposób kolejno zamęczono Mitrodorę i Nimfodorę, które również wolały złożyć siebie w ofierze Bogu niż wyrzec się Jego wiary. Śmierć męczennic nastąpiła między 305-311 r.

Oprawcy wrzucili ciała do ognia, jednak ulewny deszcz zagasił podpalony stos, a wierni zabrali je i z czcią pochowali przy gorących źródłach. Z czasem wzniesiono tam cerkiew, a za sprawą męczennic dokonywały się w niej cudowne uzdrowienia.

W ikonografii święte Minodora, Mitrodora i Nimfodora przedstawiane są razem, jako młode kobiety z długimi włosami i krzyżami w dłoniach. Różnią się jedynie kolorem wierzchnich szat (zazwyczaj u Minorody czerwona, u Mitrodory żółta, a w Nimfodory lazurowa).

oprac. Jarosław Charkiewicz