Paisjusz Wielki (V)

PAISJUSZ WIELKI, mnich (Prepodobnyj Paisij Wielikij), 19 czerwca/2 lipca.

 Urodził się w połowie IV w. w bogatej rodzinie, zaangażowanej w pomoc biednym. Po śmierci ojca matka poświęciła go na służbę Bogu.

Będąc duchownym Paisjusz cechował się dobroczynnością i gorliwym wypełnianiem obowiązków. Już w wieku dojrzałym złożył śluby zakonne i zamieszkał w jednej z egipskich pustelni. Tam pod okiem swego starca umacniał się w ascezie. Gdy ten zmarł, odszedł dalej w głąb pustyni i zamieszkał w jaskini. Tam prowadził wyjątkowo ascetyczne życie, nieustannie modląc się i często nie przyjmując przez długie okresy czasu pokarmu. Wkrótce wokół Paisjusza zaczęło osiedlać się coraz więcej mnichów i ludzi świeckich. Pragnęli oni żyć zgodnie z nauką Chrystusową. Tak powstał monaster, w którym każdy zajmował się tym co mu wyznaczył starzec. Poza modlitwą jedni czytali głównie Pismo Święte, inni łączyli z nią pracę i rzemiosło. Dla wszystkich najważniejsze było całkowite podporządkowanie się woli starca. Gdy poszukujący samotności Paisjusz opuścił monaster i ponownie osiadł na pustyni, wkrótce wokół niego powstała kolejna wspólnota zakonna.

Św. Paisjusz, nazwany przez Cerkiew "Wielkim", zmarł w głębokiej starości w V w. Jego relikwie zasłynęły cudami i uzdrowieniami chorych. Wierni zanoszą do niego modlitwy, z prośbą aby nie umrzeć bez pokuty i Eucharystii oraz o uwolnienie od cierpień zmarłych bez pokajania. Kult świętego ma charakter powszechny.

W ikonografii mnich przedstawiany jest jako sędziwy mężczyzna w czarnych szatach bez nakrycia głowy. Ma wąską, siwą brodę, w niektórych ujęciach sięgającą pasa. Ukazywany jest z modlitewnie złożoną na piersi dłonią, bądź jak błogosławi prawicą, a w drugiej ręce trzyma zwój. Gdy zwój jest rozwinięty, zazwyczaj znajdują się na nim słowa: "Otrzymałem dar od Boga, że gdy pomodlę się, grzesznikowi jest odpuszczane".

oprac. Jarosław Charkiewicz