Zosima (ok. 560)

ZOSIMA, zmarł około 560 roku. Wspomnienie liturgiczne przypada na 4 kwiecień/17 kwiecień.

Św. Zosima żył w VI w. Jako młodzieniec udał się do wspólnotowego monasteru w Palestynie. Spędził w nim pięćdziesiąt trzy lata. Zosima zasłynął cudami i mądrością. Pewnego razu pomyślał, że osiągnął doskonałość i nie ma nikogo, kto mógłby go nauczyć czegoś nowego w życiu monastycznym. Wtedy objawił mu się anioł i nakazał udać się nad brzeg Jordanu do monasteru św. Jana Chrzciciela. Monaster ten miał porządki, jakie są w ławrach, a mnisi prowadzili surowe życie i ciągle milczeli. Zachowując wierność tradycji św. Eutymiusza, mieli zwyczaj na początku Wielkiego Postu udawać się na pustynię, żeby tam w samotności walczyć z pokusami przed obliczem Bożym, każdy wedle swoich sił.

Po przyjęciu do wspólnoty, św. Zosima także udał się na surową pustynię, mając nadzieję, że spotka tam jakiegoś pustelnika prowadzącego święte życie. Po dwudziestu dniach marszu, gdy święty zatrzymał się, żeby przeczytać modlitwy szóstej godziny, nagle zobaczył ludzką postać, uciekającą, gdy się do niej zbliżał. Św. Zosima dogonił pustelnika, i wtedy okazało się, że to kobieta. Pustelnica, ku wielkiemu zdziwieniu mnicha, zwróciła się do niego po imieniu i poprosiła o błogosławieństwo, gdyż był on kapłanem.

Ulegając prośbom starca, św. Maria Egipcjanka (1 kwietnia) opowiedziała zadziwiającą historię swego nawrócenia. Przed pożegnaniem się z Zosimą kazała mu, żeby poradził ihumenowi Janowi poprawienie niektórych elementów życia monasteru, a następnie poprosiła Zosimę, żeby następnego roku przyniósł jej Święte Dary.

Po upływie roku starzec na początku Wielkiego Postu zachorował na febrę i nie mógł udać się na pustynię. W Wielki Czwartek, przypomniawszy sobie przyrzeczenie, wziął Święte Dary, nieco soczewicy i fig, i późną nocą dotarł nad brzeg Jordanu. Święta stanęła przed nim, przeszedłszy rzekę po wodzie i nie zamoczywszy nóg, oraz przyjęła Święte Dary. Następnie Maria poprosiła Zosimę, żeby po upływie roku znowu przyszedł na miejsce ich pierwszego spotkania.

W wyznaczonym czasie starzec przyszedł na brzeg Jordanu i znalazł ciało zmarłej Marii Egipcjanki. Pochował świętą, oddał chwałę Bogu za to, że stał się godnym poznać człowieka, który przez pokutę i wysiłki ascetyczne osiągnął doskonałość w życiu monastycznym.

Za: Synaksarion. Kwiecień, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 46-48.