na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
6A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pana, przyjąwszy Słowo wśród licznych utrapień z radością Ducha Świętego,
6Бра́тїе, вы̀ подо́бницы бы́сте на́мъ и҆ гдⷭ҇ꙋ, прїе́мше сло́во въ ско́рби мно́зѣ, съ ра́достїю дх҃а ст҃а́гѡ:
7tak iż wy staliście się przykładem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
7ꙗ҆́кѡ бы́ти ва́мъ ѡ҆́бразъ всѣ̑мъ вѣ́рꙋющымъ въ македо́нїи и҆ а҆ха́їи.
8Bo od was rozbrzmiało Słowo Pańskie nie tylko w Macedonii i [w] Achai, ale też do każdego miejsca dotarła wiara wasza w Boga, tak że nie potrzebujemy nic więcej mówić.
8Ѿ ва́съ бо промче́сѧ сло́во гдⷭ҇не не то́кмѡ въ македо́нїи и҆ а҆ха́їи, но и҆ во всѧ́ко мѣ́сто вѣ́ра ва́ша, ꙗ҆́же къ бг҃ꙋ, и҆зы́де, ꙗ҆́кѡ не тре́бовати на́мъ глаго́лати что̀.
9Oni bowiem opowiadają o nas, jak do was przybyliśmy i jak zwróciliście się do Boga od bożków, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu,
9Ті́и бо ѡ҆ на́съ возвѣща́ютъ, како́въ вхо́дъ и҆мѣ́хомъ къ ва́мъ, и҆ ка́кѡ ѡ҆брати́стесѧ къ бг҃ꙋ ѿ і҆́дѡлъ, рабо́тати бг҃ꙋ жи́вꙋ и҆ и҆́стиннꙋ
10i oczekiwać Syna Jego z niebios, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, wybawiającego nas przed nadchodzącym gniewem.
10и҆ жда́ти сн҃а є҆гѡ̀ съ нб҃съ, є҆го́же воскр҃сѝ и҆з̾ ме́ртвыхъ, і҆и҃са, и҆збавлѧ́ющаго на́съ ѿ гнѣ́ва грѧдꙋ́щагѡ.
34Rzecze Pan: Lampą ciała jest oko. Kiedy oko twoje będzie czyste, całe twoje ciało będzie rozjaśnione; kiedy zaś będzie złe, to i całe ciało twoje będzie mroczne.
34Речѐ гдⷭ҇ь: Свѣти́льникъ тѣ́лꙋ є҆́сть ѻ҆́ко, є҆гда̀ ᲂу҆́бѡ ѻ҆́ко твоѐ про́сто бꙋ́детъ, всѐ тѣ́ло твоѐ свѣ́тло бꙋ́детъ: є҆гда́ же лꙋка́во бꙋ́детъ, и҆ тѣ́ло твоѐ те́мно.
35Zważaj więc, czy światło w tobie nie jest ciemnością.
35блюдѝ ᲂу҆̀бо, є҆да̀ свѣ́тъ, и҆́же въ тебѣ̀, тьма̀ є҆́сть.
36Jeśli więc ciało twoje całe jaśnieje, nie mając ani cząstki mroku, będzie jaśniało całe tak, jakby blask lampy cię rozświetlił.
36А҆́ще бо тѣ́ло твоѐ всѐ свѣ́тло, не и҆мы́й нѣ́кїѧ ча́сти те́мны, бꙋ́детъ свѣ́тло всѐ, ꙗ҆́коже є҆гда̀ свѣти́льникъ блиста́нїемъ просвѣща́етъ тѧ̀.
37A gdy to mówił, prosił Go pewien faryzeusz, aby zjadł u niego obiad. Wszedłszy zaś, spoczął.
37Є҆гда́ же гл҃аше, молѧ́ше є҆го̀ фарїсе́й нѣ́кїй, да ѡ҆бѣ́дꙋетъ ᲂу҆ негѡ̀: вше́дъ же возлежѐ.
38Faryzeusz widząc [to], zdziwił się, że najpierw nie obmył się przed obiadem.
38Фарїсе́й же ви́дѣвъ диви́сѧ, ꙗ҆́кѡ не пре́жде крести́сѧ {не пе́рвѣе ᲂу҆мы́сѧ} пре́жде ѡ҆бѣ́да.
39Pan zaś rzekł do niego: – Teraz wy, faryzeusze, czyścicie to, co na zewnątrz kielicha i misy, to zaś, co wewnątrz was jest, pełne jest chciwości i podłości.
39Рече́ же гдⷭ҇ь къ немꙋ̀: нн҃ѣ вы̀, фарїсе́є, внѣ̑шнѧѧ стклѧ́ницы и҆ блю́да ѡ҆чища́ете, внꙋ́треннее же ва́ше по́лно грабле́нїѧ є҆́сть и҆ лꙋка́вства.
40Pozbawieni rozumu, czy Ten, który uczynił to zewnętrzne, nie uczynił tego, co wewnątrz?
40Безꙋ́мнїи, не и҆́же ли сотворѝ внѣ́шнее, и҆ внꙋ́треннее сотвори́лъ є҆́сть;
41Raczej z tego, co jest wewnątrz, dajcie jałmużnę, i oto wszystko stanie się wam czyste.
41Ѻ҆ба́че ѿ сꙋ́щихъ дади́те ми́лостыню: и҆ сѐ, всѧ̑ чи̑ста ва́мъ бꙋ́дꙋтъ.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
