Czytania Liturgiczne na 13 października (30 września) 2026 roku

16trzymając się Słowa życia na moją chlubę w Dniu Chrystusowym, albowiem nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

16Бра́тїе, не вотщѐ теко́хъ, ни вотщѐ трꙋди́хсѧ.

17Ale jeśli i jestem składany na ofiarę i na świętą służbę wierze waszej, to raduję się i współraduję z wami wszystkimi.

17Но а҆́ще и҆ жре́нъ быва́ю ѡ҆ же́ртвѣ и҆ слꙋ́жбѣ вѣ́ры ва́шеѧ, ра́дꙋюсѧ и҆ сора́дꙋюсѧ всѣ̑мъ ва́мъ:

18Tak samo i wy radujcie się i współradujcie ze mną.

18та́кожде и҆ вы̀ ра́дꙋйтесѧ и҆ сора́дꙋйтесѧ мнѣ̀.

19A mam nadzieję w Panu, Jezusie, że szybko poślę wam Tymoteusza, abym i ja zaznał pokoju duszy, dowiedziawszy się, co się z wami dzieje.

19Оу҆пова́ю же ѡ҆ гдⷭ҇ѣ і҆и҃сѣ тїмоѳе́а вско́рѣ посла́ти къ ва́мъ, да и҆ а҆́зъ благодꙋ́шствꙋю, ᲂу҆вѣ́дѣвъ ꙗ҆̀же ѡ҆ ва́съ.

20Nikogo bowiem nie mam równego mu duchem, kto się tak szczerze troszczyć będzie o was,

20Ни є҆ди́нагѡ бо и҆́мамъ равнодꙋ́шна, и҆́же прⷭ҇нѣе ѡ҆ ва́съ попече́тсѧ:

21wszyscy bowiem szukają swego, a nie tego, co jest Chrystusa Jezusa.

21вси́ бо свои́хъ сѝ и҆́щꙋтъ, (а҆) не ꙗ҆̀же хрⷭ҇та̀ і҆и҃са.

22Doświadczenie jego znacie, gdyż jak dziecię ojcu, tak on razem ze mną służył Ewangelii.

22И҆скꙋ́сство же є҆гѡ̀ зна́ете, занѐ ꙗ҆́коже ѻ҆тцꙋ̀ ча́до, со мно́ю порабо́талъ въ бл҃говѣ́стїи.

23Mam więc nadzieję posłać, jak tylko się dowiem, co ze mną będzie.

23Сего́ же ᲂу҆̀бо ᲂу҆пова́ю посла́ти а҆́бїе, повнегда̀ ᲂу҆вѣ́мъ ꙗ҆̀же ѡ҆ мнѣ̀.

24A mam pewność w Panu, że i sam do was szybko przyjdę.

24Бра́тїе, надѣ́юсѧ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ ꙗ҆́кѡ и҆ са́мъ ско́рѡ прїидꙋ̀ къ ва́мъ.

25Uznałem też za konieczne posłać do was Epafrodyta, brata i współpracownika, i współbojownika mego, a waszego apostoła i sługę w mojej potrzebie,

25Потре́бнѣе же возмнѣ́хъ є҆пафроді́та бра́та и҆ споспѣ́шника и҆ сво́инника моего̀, ва́шего же посла́нника и҆ слꙋжи́телѧ потре́бѣ мое́й, посла́ти къ ва́мъ,

26ponieważ bardzo pragnął zobaczyć was wszystkich i bardzo się niepokoił, że usłyszeliście o jego chorobie.

26поне́же жела́нїемъ жела́ше ви́дѣти всѣ́хъ ва́съ, и҆ тꙋжа́ше, занѐ слы́шасте, ꙗ҆́кѡ болѣ̀.

27Zachorował bowiem i był bliski śmierci. Bóg jednak zmiłował się nad nim i nie tylko nad nim, lecz i nade mną, abym nie miał smutku za smutkiem.

27И҆́бо болѣ̀ бли́з̾ сме́рти: но бг҃ъ поми́лова є҆го̀, не є҆го́ же то́кмѡ, но и҆ менѐ, да не ско́рбь на ско́рбь прїимꙋ̀.

28Jak najrychlej posłałem go zatem, abyście widząc go, znowu się ucieszyli, a ja żebym mniej się smucił.

28Скорѣ́е ᲂу҆̀бо посла́хъ є҆го̀, да ви́дѣвше є҆го̀ па́ки, возра́дꙋетесѧ, и҆ а҆́зъ безпеча́ленъ пребꙋ́дꙋ.

29Przyjmijcie go więc w Panu z całą radością i miejcie takich w poważaniu.

29Прїими́те ᲂу҆̀бо є҆го̀ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ со всѧ́кою ра́достїю, и҆ такѡвы́ѧ чє́стны и҆мѣ́йте,

30Albowiem dla sprawy Chrystusa bliski był śmierci, narażając odważnie życie, aby dopełnić niedostatek waszej służby dla mnie.

30занѐ за дѣ́ло хрⷭ҇то́во да́же до сме́рти прибли́жисѧ, понꙋ́дивъ себѐ вседꙋ́шнѡ {презрѣ́въ дꙋ́шꙋ свою̀}, да и҆спо́лнитъ ва́ше лише́нїе слꙋ́жбы ꙗ҆́же ко мнѣ̀.

12W owym czasie, był Jezus w jednym z miast. I oto mężczyzna cały trędowaty, widząc Jezusa, upadłszy na twarz, błagał Go, mówiąc: – Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.

12Во вре́мѧ ѻ҆́но, бѣ̀ і҆и҃съ во є҆ди́номъ ѿ градѡ́въ, и҆ сѐ мꙋ́жъ и҆спо́лнь прокаже́нїѧ: и҆ ви́дѣвъ і҆и҃са, па́дъ ни́цъ молѧ́сѧ є҆мꙋ̀, глаго́лѧ: гдⷭ҇и, а҆́ще хо́щеши, мо́жеши мѧ̀ ѡ҆чи́стити.

13I wyciągnąwszy rękę, dotknął go, mówiąc: – Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast trąd zszedł z niego.

13И҆ просте́ръ рꙋ́кꙋ, коснꙋ́сѧ є҆гѡ̀, ре́къ: хощꙋ̀, ѡ҆чи́стисѧ. И҆ а҆́бїе прока́за ѿи́де ѿ негѡ̀.

14A On zakazał mu komukolwiek o tym mówić, lecz [powiedział]: Pójdź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę za swoje oczyszczenie, jak przykazał Mojżesz, na świadectwo dla nich.

14И҆ то́й заповѣ́да є҆мꙋ̀ никомꙋ́же повѣ́дати: но ше́дъ покажи́сѧ і҆ере́ови, и҆ принесѝ ѡ҆ ѡ҆чище́нїи твое́мъ, ꙗ҆́коже повелѣ̀ мѡѷсе́й, во свидѣ́тельство и҆̀мъ.

15Tym bardziej jednak rozchodziło się słowo o Nim i zbiegały się tłumy wielkie, aby słuchać [Go] i doznawać uzdrowienia ze swoich słabości.

15Прохожда́ше же па́че сло́во ѡ҆ не́мъ: и҆ схожда́хꙋсѧ наро́ди мно́зи слы́шати и҆ цѣли́тисѧ ѿ негѡ̀ ѿ недꙋ̑гъ свои́хъ.

16On zaś oddalał się na pustkowia i modlił się.

16То́й же бѣ̀ ѿходѧ̀ въ пꙋсты́ню и҆ молѧ́сѧ.

33W owym czasie, przystąpili faryzeusze do Jezusa, mówiąc: – Dlaczego uczniowie Jana poszczą często i zanoszą modlitwy, podobnie jak i ci od faryzeuszów, a Twoi zaś jedzą i piją?

33Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша фарїсе́и ко і҆и҃сꙋ, глаго́люще: почто̀ ᲂу҆ченицы̀ і҆ѡа́нновы постѧ́тсѧ ча́стѡ, и҆ моли̑твы творѧ́тъ, та́кожде и҆ фарїсе́йстїи, а҆ твоѝ ꙗ҆дѧ́тъ и҆ пїю́тъ;

34A On rzekł do nich: – Czy możecie kazać pościć weselnikom, gdy pan młody jest z nimi?

34Ѻ҆́нъ же речѐ къ ни̑мъ: є҆да̀ мо́жете сы́ны бра̑чныѧ, до́ндеже жени́хъ съ ни́ми є҆́сть, сотвори́ти пости́тисѧ;

35Ale przyjdą dni, kiedy zostanie im zabrany pan młody, wtedy będą pościć, w owe dni.

35прїи́дꙋтъ же дні́е, є҆гда̀ ѿѧ́тъ бꙋ́детъ ѿ ни́хъ жени́хъ, и҆ тогда̀ постѧ́тсѧ въ ты̑ѧ дни̑.

36I powiedział im przypowieść: – Nikt nie odrywa łaty z ubrania nowego, by ją naszyć na stare, inaczej rozerwie nowe i łata z nowego ubrania nie będzie pasowała do starego.

36Гл҃аше же и҆ при́тчꙋ къ ни̑мъ, ꙗ҆́кѡ никто́же приставле́нїѧ ри́зы но́вы приставлѧ́етъ на ри́зꙋ ве́тхꙋ: а҆́ще ли же нѝ, и҆ но́вꙋю раздере́тъ, и҆ ве́тсѣй не согласꙋ́етъ є҆́же ѿ но́вагѡ.

37I nikt nie wlewa młodego wina do starych worków, inaczej młode wino rozerwie worki i wino się rozleje, i worki przepadną.

37И҆ никто́же влива́етъ вїна̀ но́ва въ мѣ́хи вє́тхи: а҆́ще ли же нѝ, расто́ргнетъ но́вое вїно̀ мѣ́хи, и҆ са́мо и҆злїе́тсѧ, и҆ мѣ́си поги́бнꙋтъ:

38Ale wlewa się młode wino do nowych worków, i tak jedno i drugie zostanie zachowane.

38но вїно̀ но́вое въ мѣ́хи нѡ́вы влива́ти {подоба́етъ}: и҆ ѻ҆боѧ̑ соблюдꙋ́тсѧ.

39Nikt, kto pił stare [wino], nie zechce młodego; mówi bowiem: stare jest lepsze.

39И҆ никто́же пи́въ ве́тхое, а҆́бїе хо́щетъ но́вагѡ: глаго́летъ бо: ве́тхое лꙋ́чше є҆́сть.