Historyczne nabożeństwo w Bielsku Podlaskim

Pod koniec 2012 r. do cerkwi pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Bielsku Podlaskim ofiarowana została przez wiernych ikona św. Łukasza, arcybiskupa Krymu.

10 marca, w niedzielę, w tej cerkwi z inicjatywy Stowarzyszenia Bractwo św.św. Cyryla i Metodego, w Bielsku Podlaskim sprawowany był akatyst z molebnem w intencji chorych przed ikoną św. Łukasza. Nabożeństwo to celebrowało trzech duchownych - ks. Teodor Weremiejuk – opiekun duchowy koła terenowego Bractwa w Bielsku Podlaskim, ks. Andrzej Mińko – proboszcz parafii pw. Zmartwychwstania Pańskiego oraz ks. Andrzej Nielipiński. Na akatyst przybyli członkowie miejscowego Bractwa oraz liczni wierni z niemal wszystkich bielskich parafii.

Po akatyście ks. Teodor Weremiejuk namaścił wszystkich zebranych olejem z łampady palącej się przy relikwiach św. Łukasza w Symferopolu. W słowie skierowanym do wiernych ks. Teodor Weremiejuk w skrócie przybliżył zebranym sylwetkę św. Łukasza.

Ksiądz Andrzej Mińko, proboszcz parafii Zmartwychwstania Pańskiego serdecznie podziękował członkom bractwa i wszystkim obecnym na nabożeństwie. Zaznaczył również, że tego wieczora wszyscy byli uczestnikami historycznego wydarzenia, albowiem po raz pierwszy w bielskiej cerkwi, a może w Polsce był celebrowany akatyst z molebnem do św. Łukasza. Zaznaczył też, że ikona św. Arcybiskupa Łukasza zwiększyła grono ikon świętych na terenie Bielska Podlaskiego. Powiedział również, że każdy i o każdej porze może wnieść modlitwy w potrzebie do tego świętego.

Każdy z uczestników nabożeństwa po jego zakończeniu pocałował ikonę św. Łukasza, a także ikonę św. Łazarza, brata świętych Marty i Marii, przywiezioną przez ks. Andrzeja Mińko z pielgrzymki na Cypr.

Święty Arcybiskup Wyznawca Łukasz urodził się w 1877 roku w Kerczu na Litwie. Na chrzcie otrzymał imię Walenty Feliksowicz Wojno-Jasieniecki. Jego ojciec był wyznania katolickiego a matka była prawosławna.

Pod koniec lat osiemdziesiątych cała rodzina Wojno–Jasienieckich przeniosła się do Kijowa. Walenty był bardzo zdolnym chłopcem. Ukończył medycynę i został bardzo cenionym chirurgiem. Był on również głęboko wierzącym człowiekiem.

W 1904 roku gdy wybuchła wojna rosyjsko–japońska doktor Walenty Wojno–Jasieniecki musiał wyjechać na Daleki Wschód gdzie poślubił siostrę miłosierdzia Annę. Do 1917 r. Walenty pracował w szpitalu środkowej Rosji. W marcu tego roku rodzina przeniosła się do Taszkientu, gdzie został naczelnym lekarzem miejskiego szpitala. W wieku 38 lat umiera mu żona na gruźlicę płuc. Zostaje sam z czwórką małych dzieci. Dziećmi zaopiekowała się siostra szpitalna, która była wdową.

Wielki chirurg Walenty po śmierci żony wybrał drogę służenia Cerkwi. W 1921 roku Walenty przyjmuje święcenia kapłańskie a w 1923 roku śluby zakonne z imieniem Łukasz i wkrótce zostaje biskupem.

Zaraz po tym zaczynają się w życiu biskupa Łukasza prześladowania, aresztowania i zsyłki, których zgodnie z oczekiwaniami ówczesnych władz miał nie wytrzymać. Bóg chciał jednak inaczej. Od 1923 do 1942 r. biskup Łukasz był trzy razy skazany na zsyłki, na których przebywał razem 13 lat. Na zsyłkach cały czas leczył miejscowych ludzi i rannych żołnierzy.

Po powrocie z ostatniej zsyłki biskup Łukasz zostaje podniesiony do godności arcybiskupiej i skierowany na katedrę w Krasnodarsku, następnie w Tambowsku. W maju 1946 roku dekretem ówczesnego patriarchy zostaje przeniesiony na katedrę krymską z siedzibą w Symferopolu.

Arcybiskup Łukasz przez cały czas łączył posługę arcypasterską z medycyną. Trzeba powiedzieć, że dla arcybiskupa – chirurga nie istniał „przypadek medyczny” lecz był żywy cierpiący człowiek i uzdrowienie fizyczne zawsze związywał ze zwróceniem się do Boga, czego uczył też chorych.

Z biegiem lat zdrowie Władyki Łukasza zaczynało się pogarszać. W tym wszystkim najgorsza była utrata wzroku. Przez pięć lat jako niewidomy modlił się i siłą swojej gorliwej modlitwy do Boga uzdrawiał ludzi.

Władyka Łukasz odszedł do Pana 11 czerwca 1961 rok. Wielkiego sługę Bożego Łukasza pochowano na cmentarzu oddalonym o trzy kilometry od soboru w Symferopolu. Cała droga była usłana różami a ludzie nieśli na rękach swego Władykę w ciągu trzech godzin.

Tak pochowano wielkiego sługę Bożego Łukasza. I tak jak za życia zawsze pomagał chorym, nie odmawiając nikomu, tak i po śmierci każdy kto przychodził na grób Władyki Łukasza i z wiarą, miłością go o pomoc zostawał uzdrowiony.

Orzeczeniem Synodu Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej dnia 22 listopada 1995 roku Arcybiskup Symferopolski i Krymski Łukasz zaliczony został w poczet czczonych lokalnych świętych.

Nocą z 17 na 18 marca 1996 roku otworzono mogiłę św. Łukasza i relikwie przeniesiono do świątyni pw. Wszystkich Świętych, a dnia 20 marca nastąpiło uroczyste przeniesienie szczątków świętego do katedralnego soboru św. Trójcy gdzie one znajdują się do dziś.

W dniach 24 – 25 maja 1996 roku w Symferopolu odbyły się uroczystość wysławiania krymskiego arcybiskupa Łukasza (Wojno–Jasienieckiego), w której uczestniczył metropolita Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego Włodzimierz.

Dzień pamięci świętego wyznawcy Łukasza ustalono na 11 czerwca według kalendarza gregoriańskiego - to jest dzień jego śmierci.

Jest bardzo dużo zapisanych przykładów uzdrowień za wstawiennictwem św. Arcybiskupa Łukasza. Można je przeczytać w książkach i artykułach poświęconych temu świętemu, a także te przykłady są przekazywane drogą radiową, telewizyjną a nawet drogą ustną. Uzdrowienia za wstawiennictwem św. Arcybiskupa Łukasza miały miejsce tuż po jego śmierci a także mają miejsce i teraz w XXI w.

— Andrzej Krasowski