Kazanie podczas pogrzebu prof. Jerzego Nowosielskiego (fragment)

„Gdy do grobu zstąpiłeś, o Nieśmiertelny,
wtedy zniszczyłeś moc otchłani,
i powstałeś jako zwycięzca, Chryste Boże,
niewiastom z wonnościami głosząc: „Radujcie się!”
I Twoim apostołom pokój dałeś,
upadłym dałeś Zmartwychwstanie”.

Towarzyszenie Jerzemu Nowosielskiemu słowem w tym dniu, gdy celebruje on swoją ostatnią i definitywną Paschę, jest zadaniem zarazem zaszczytnym i bardzo trudnym. Pascha zawsze jest przejściem ze śmierci do życia, a pogrzeb chrześcijański jest przestrzenią nadziei: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem…”.
Przede wszystkim pragnę przywołać ostatnie lata, gdy Jerzy Nowosielski był przykuty do łoża swego cierpienia fizycznego, i gdy jego dom, będący zarazem pracownią i miejscem tylu spotkań oraz wspaniałych dyskusji, stawał się powoli pustelnią, a on sam, ogołocony ze wszystkiego, był coraz bardziej przejrzystym na Boga. Jak postacie i oblicza pustelników, których tak chętnie malował. Pustelnia Jerzego Nowosielskiego w centrum Krakowa była miejscem Jego wycofywania się z życia, gdyż nie interesował się już sprawami tego świata, a tylko tym, co jest najważniejsze i najistotniejsze. Pustynia jest przecież miejscem szczególnego spotkania z Bogiem, to na pustyni Bóg przemówił do Izraela.
Winniśmy przede wszystkim podziękować Bogu za długie życie, które Jerzy w całości poświęcił poszukiwaniom Chrystusa. Przez młodzieńczy ateizm, przezwyciężony odnalezieniem pewności zmartwychwstania i odnalezieniem wolności intelektualnej prawosławia, gdyż w Kościele prawosławnym odnalazł swoje miejsce i wiarę, a raczej doszedł do pewności wiary.

Ciąg dalszy kazania ks. Henryka Paprockiego znajduje się na stronie liturgia.cerkiew.pl.

— Anna Czerewacka