Kazanie św. Teofana Rekluza

Kościół prawosławny wspomina dziś liturgicznie św. Teofana Rekluza, biskupa Wyszy (cs. Swiatitiel Fieofan Zatwornik, jepiskop Wyszenskij), kanonizowanego przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 1988 roku autora licznych kazań i książek o duchowości. Prezentujemy komentarz świętego do dzisiejszych czytań.

Ef 4,7-13 Bracia, każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: Wstąpiwszy do góry wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary. Słowo zaś "wstąpił" cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi, celem budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa.

Mt 4,12-17 W owym czasie, gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie» (Biblia Tysiąclecia)

Wczorajsza lekcja apostolska wyposaża chrześcijanina, wstępującego na drogę zbawienia, w duchową gotowość. Dzisiejsza wskazuje przywódców tego bojowego pochodu i na ostateczny, jasny cel wszystkiego - na zapał w pokonywaniu przeszkód. Przywódcy są pasterzami i nauczycielami, których otrzymaliśmy od Władcy Kościoła, ustami których Sam wygłasza wobec wszystkich pożyteczne wskazówki, jeżeli zwracamy się ku nim z wiarą i modlitewną odpowiedzią.

Prawdę tę znają idący ofiarnie drogą Pańską i ci którzy nie oszczędzając siebie prowadzą walkę z wrogami zbawienia. Oni to u swych pasterzy zawsze natrafiają na pomoc i zrozumienie, gdy patrząc z boku nie moglibyśmy się tego spodziewać. Bo nie do ludzi przychodzą, a do Pana Boga, który zawsze gotów jest by pokierować, pouczać przez nich każdego kto szczerze i z wiarą szuka u Niego pomocy.

Jasnym celem w ostateczności jest "miara wielkości według Pełni Chrystusa", dojrzenie "do człowieka doskonałego". Kim jest człowiek doskonały w sensie potocznym wiemy. I trudno odnaleźć człowieka, który nie pożąda stanu doskonałości. Ale kim jest człowiek według Pełni Chrystusa nie wie nikt, prócz tych którzy ją osiągnęli. Jednakowo nie należy u nikogo studzić zapału do osiągnięcia tej pełni, wręcz przeciwnie - bardziej jeszcze pobudzać.

Dlatego, że niewiedza zależy od wielkości tej doskonałości duchowej, która nazywana jest pełnią życia w Bogu. Apostoł określił to przez percepcję pełni doskonałości, ujawnionej w Zbawicielu. Wszyscy widzimy, iż mamy powód dla którego powinniśmy włożyć w to cały swój wysiłek.

Żywot świętego

— tłum. Tomasz Sulima