Metropolita Antoni (Bloom): Narodzenie Matki Bożej

Prezentujemy kazanie śp. metropolity Antoniego (Blooma). Homilia została wygłoszona z okazji święta Narodzenia Bogurodzicy.

W swojej Ewangelii Pan i Bóg nasz mówi: Kiedy nadchodzi czas narodzin dziecka, bywa boleść; kiedy się narodzi - gości tylko radość, nowe bowiem życie pojawiło się na świecie... I kiedy rodzi się dziecko, ci, którzy je otaczają, zastanawiają się: Jaki będzie los tego niemowlęcia? Narodziny dziecka są tylko jego pierwszym dniem: jakie będą jego dni następne, składające się na ludzkie życie? I jaki będzie dzień ostatni, który podsumuje wszystko, co było życiem tego człowieka?

Dzisiaj świętujemy narodzenie Matki Bożej i nasze myśli kierują się ku Niej; Ona narodziła się - jak mówi Ewangelia - nie z pragnienia ciała, nie z pragnienia męża; ona narodziła się od Boga. Ona narodziła się jako ostatnie, zamykające ogniwo długiego łańcucha ludzi, mężczyzn i kobiet, którzy poprzez całą ludzką historię walczyli; walczyli o czystość, walczyli o wiarę i pełnię, walczyli, żeby na pierwszym miejscu w ich życiu był Bóg, a oni pokłoniliby się Mu w prawdzie i wiernie Mu służyli. W tym długim ciągu ludzi byli i grzesznicy, w życiu których być może była tylko jedna cecha, odkupująca ich istnienie; byli w nim i święci, w życiu których z trudem znajdziemy jakiś niedostatek. Ale wszyscy oni walczyli i wszyscy mieli jedną cechę wspólną: walczyli w imię Boże - przeciwko samym sobie, nie przeciwko innym - po to, by zatriumfował Bóg. I stopniowo poprzez wieki przygotowali spadkobierczynię swego rodu, która powinna byłaby się narodzić, jak każde dziecko, pośród dobra i zła, grzechu i świętości, ale byłaby takim dzieckiem, które wybierze dobro od samego początku i będzie żyć w czystości, pozostając wierne swojej ludzkiej wielkości...

Dzisiaj narodziła się Matka Boża; dzisiaj rozpoczyna się przezwyciężanie tego podziału, który istniał między Bogiem i człowiekiem od momentu upadku; narodziła się Ta, która stanie się pomostem między Niebem i ziemią, Ta, która stanie się Drzwiami Wcielenia, drzwiami otwierającymi się na Niebo. Będziemy się dzisiaj cieszyć, nadszedł bowiem początek Zbawienia; zaczniemy myśleć o Niej z miłością, podziwiać Ją, i prosić Ją, by nauczyła nas, może nie tego, byśmy stali się do Niej podobni, większość z nas nie może nawet na to mieć nadziei - ale kochać Ją z nabożeństwem, kłaniać się Jej, tak żeby być dumnym z tego, iż jesteśmy z Nią z tego samego rodu: rodu ludzkiego, z którego narodził się Bóg, dlatego że Ona przejawiła taką doskonałą wierność. Amiń.

Na zdj.: Ikona Narodzenia Bogurodzicy /za: www.oca.org/

Za: http://www.pporthodoxia.com.pl/

Oprac. newsa: Stefan Dmitruk

— tłum. Ałła Matreńczyk