Pielgrzymka rowerowa w Bielsku Podlaskim

Bractwo Cyryla i Metodego w Bielsku Podlaskim wraz z dekanalnym Ośrodkiem Miłosierdzia „Eleos’’ zorganizowało rowerową pielgrzymkę na „Borowiska’’ koło Augustowa. Pod przewodnictwem Tatiany Krasowskiej 8 sierpnia po porannej modlitwie w cerkwi Narodzenia Bogurodzicy piętnastoosobowa grupa pielgrzymów wyruszyła w drogę.

„Borowiska’’ to uroczysko niedaleko Augustowa, porośnięte lasem, ze starym cmentarzem, gdzie wznosi się cerkiewka św. Pantelejmona. Nieopodal bierze początek rzeka Lubka. Nazwę „Borowiska’’ ludzie z okolicznych wsi wiążą z występowaniem na tym terenie od wieków ogromnej ilości borówek. Pochodzenie wyrazu może też mieć etymologię od słowa „bor” – sosnowy las, na co kładą nacisk językoznawcy.

Po dotarciu na miejsce na wzniesieniu pomiędzy dorodnymi sosnami ukazała się malownicza kapliczka cmentarna. Zbudowali ją wspólnymi siłami okoliczni mieszkańcy w 1992 r. na miejscu wcześniej istniejącej świątyni. Głównymi ofiarodawcami byli augustowianie, pasjonaci historii. Inicjatorem i najaktywniejszym realizatorem był ówczesny sołtys Augustowa, Jan Zabrocki.

Nieopodal cerkwi na polu biorą początek źródełka Lubki. Ludowe podania mówią, iż w momencie, kiedy po raz pierwszy wypłynęła tu na powierzchnię woda, jej ilość i siła spowodowała podtapianie najbliżej leżącej wsi Augustowo. Aby uchronić się przed zatopieniem, ludzie przynosili do miejsca ujścia wszystko, co mogłoby zamknąć wyciek. Najskuteczniej pomógł ogromny głaz, który na docelowe miejsce przyciągnięty został przez siedem wołów. Ostatecznie właśnie on zatrzymał wyciek strumienia wody. Przez pewien okres głaz ten był dobrze widoczny, ale z czasem zaczął znikać, aby wreszcie wtopić się całkowicie w ziemię.

Jeszcze w połowie XX wieku parafianie chodzili z procesją do źródełka i tam święcili wodę. Miała ona właściwości uzdrawiające i oczyszczające.

Właściwościami wody i jej specyfiką byli zainteresowani również naukowcy. Z kolei lekarze chętnie widzieli na tych terenach uzdrowisko.

Dzisiaj to miejsce odeszło nieco w zapomnienie, ale takie pielgrzymki dają możliwość zapoznania się i przywrócenia właściwej rangi lokalnym zabytkom zanikającej prawosławnej kultury. Po zakończonej modlitwie, z poczuciem wewnętrznej siły i pełni nadziei na lepsze jutro, pielgrzymi wrócili do domu.

— Joanna Dudzicz