Relikwie św. Dawida gruzińskiego w Białymstoku

Młoda parafia św. Jana Teologa na osiedlu Bacieczki w Białymstoku jest miejscem, w którym przechowuje się relikwie wielu świętych z różnych części prawosławnego świata. Tutaj spoczywają cząsteczki świętych Kosmy i Damiana rzymskich, świętych Hioba i Amfilochiusza z Poczajewa czy świętego Cara Lazara serbskiego. Od niedawna w cerkwi przechowuje się cząsteczkę relikwii jednego z największych świętych Gruzji- św. Dawida z Garedży.

Podczas tegorocznej pielgrzymki do Ziemi Świętej duchowni z parafii przebywając w słynnym Gornim monasterze otrzymali cząsteczkę relikwii świętego Dawida z Garedży. Relikwie są błogosławieństwem od sióstr z monasteru dla będącej w budowie białostockiej cerkwi.

Uroczyste powitanie relikwii oraz możliwość pokłonienia się temu wielkiemu świętemu zaplanowano na dzień 20 maja, kiedy Cerkiew prawosławna obchodzi pamięć św. Dawida. Początek Boskiej Liturgii o godz. 9:00.

Święty Dawid był uczniem św. Jana Zadenijskiego, jednego z dwunastu kapadockich ojców, którzy przyszli na pomoc gruzińskiej Cerkwi, stojącej w obliczu ideologicznej konfrontacji z pogańsko-magicznymi kultami Persji (VI w.). Św. Dawid początkowo zamieszkał z ojcami na górze Zadeni w pobliżu Mcchety, później z uczniem Lucjanem przeniósł się na górę Garedż (70 kilometrów od Tbilisi), gdzie założył ławrę. Mnisi początkowo modlili się pod gołym niebem, pili wodę deszczową z wyżłobionych w skale otworów i żywili się roślinnością porastającą skały, a także mlekiem trzech saren, które opatrzność Boża przywiodła w tę okolicę. Św. Dawid postanowił urzeczywistnić swoje dawne pragnienia pokłonienia się miejscom świętym i wraz z kilkoma uczniami wyruszył do Jerozolimy. Pokonawszy trudy niełatwej i długotrwałej podróży, zatrzymał się na górze Skopus (hebr. Har Hatsofim – Góra Obserwacji), gdzie kiedyś zatrzymywali się wszyscy zdobywcy Jerozolimy, a było ich wielu – faraon Szeszonek (925 r.p.n.e.), Nabuchodonozor (587 r. p.n.e.), Aleksander Macedoński (332 r. p.n.e.), Tytus (70 rok), kalif Omar (638 r.), Godfryd z Bouillon (1099 r.), Saladyn (1187 r.) i inni. Wszyscy oni ze szczytu góry patrzyli na miasto, które mieli zdobyć. W czasach bizantyńskich było to miejsce, gdzie zatrzymywali się pielgrzymi przychodzący ze wschodu. Tutaj zsiadali ze swych osłów, wielbłądów, klękali, całowali ziemię i wziąwszy w ręce chorągwie i krzyże uroczyście ze śpiewem psalmów wstępowali do Jerozolimy. Św. Dawid, ujrzawszy Jerozolimę, ze łzami w oczach powiedział: – Panie, nie jestem godzien stąpać po śladach stóp Twoich. Wziął trzy kamienie, które leżały u jego stóp i wyruszył w drogę powrotną do Gruzji. Wówczas anioł Boży objawił się we śnie patriarsze Eliaszowi II (494-516) i powiedział: – Gruziński mnich przyszedł i zabrał ze sobą całą łaskę Jerozolimy. Oczywiście, anioł wyraził się w sposób obrazowy. Mnich zabrał ze sobą tajemnicę, w jaki sposób można otrzymać łaskę, pielgrzymując do miejsc świętych, tzn. uświadamiając sobie swoją niegodność, niedoskonałość, grzeszność i z drugiej strony z wielką czcią i bojaźnią odnosząc się do tego co święte. Mnisi jerozolimscy, błogosławieni przez patriarchę dosiedli koni i pomknęli drogą wskazaną przez anioła. Spotkali na drodze mnichów powracających z Jerozolimy. Wówczas mnisi jerozolimscy padli przed nimi na kolana: – Bracia, błagamy was ze względu na Boga, powiedzcie co uczyniliście? Z waszego powodu anioł Boży objawił się patriarsze Eliaszowi. Wtedy św. Dawid pokazał trzy kamienie z góry Skopus i wyznał, że nic prócz tego nie uczynił, ponieważ wejść do Jerozolimy poczuł się niegodny. Wówczas mnisi jerozolimscy poprosili o zwrócenie im chociaż dwóch kamieni, co też św. Dawid w pokorze uczynił. Z jednym kamieniem i sercem pełnym radości powrócił do Gruzji. Kamień ten, nazywany często „kamieniem łaski”, mnisi monasteru Garedż przez wieki przechowywali jak wielką relikwię. Po śmierci św. Dawida kamień zachował cudowną moc.

Monaster Garedża jest dziś jednym z najważniejszych celów pielgrzymek w Gruzji, a święty Dawid słynie z cudów i uzdrowień, którymi obdarza wszystkich, którzy z pokorą zwracają się w modlitwach do niego o pomoc.

Obecność relikwii tego wielkiego świętego w Białymstoku to łaska Boża i błogosławieństwo dla wszystkich wierzących i mieszkańców miasta.

— ks. Michał Czykwin