Rozmowy o umieraniu i życiu po nim

Eschatologia (z greckiego έσχατος - ostatni, λόγος- słowo) zajmuje się odpowiedzią na pytanie o pośmiertne losy człowieka, a w szerszym kontekście o przyszłość ludzkości i wszechświata. Na spotkaniu zorganizowanym przez wrocławskie Stowarzyszenie Prawosławne św.św. Piotra i Pawła o życiu po śmierci w świetle Pisma Świętego i przeciwstawnej, zgubnej teorii sekty Świadków Jehowy opowiadał o. Stanisław Strach, autor cenionej książki pt. „Życie, choroba, śmierć”.

Spośród sekt działających na terenie dzisiejszej Polski według Głównego Urzędu Statystycznego najliczniejszą i najdynamiczniej rozwijającą się grupą są Świadkowie Jehowy. Wbrew temu, co mówią, nie są oni chrześcijanami. Aktywność publicystyczna członków Jehowy, grupy stworzonej przez Karola Teze Russela, rozwiedzionego sklepikarza żyjącego w XIX w. sprawia, że nie sposób się z nimi nie zetknąć. Cechą charakterystyczną tych publikacji jest ich sugestywność. Bez znajomości Pisma Świętego czytelnik zostanie wciągnięty w wir ich procesów myślowych. Rozwój tej sekty sprawił, że powstało wiele analiz ich doktryny o rzeczach ostatecznych, którą pozornie opierają się na egzegezie, ale nie znajdują uzasadnienia w Biblii. Temat walki z sektą podjął o. Stanisław na łamach Przeglądu Prawosławnego w artykule „ŚJ odrzucają naukę o duszy nieśmiertelnej”. – Bóg nie jest bogiem martwych, a Bogiem żywych, albowiem wszyscy dla Boga są żywi - cytuje słuchaczom w odpowiedzi na tę teorię fragment Pisma Świętego o. Strach.

Według Jacka Pierzchały ze Stowarzyszenia Prawosławnego temat spotkania jest trafiony – dotyczy życia i celu człowieka. Wskazuje różnicę między tym, co Cerkiew mówi o życiu po śmierci na bazie źródeł i pokazuje, jakie pułapki niesie za sobą rozmowa nieświadomej osoby z wyznawcami sekty.

Ojciec Strach mówił, aby kłaść nacisk na sprawy ostateczne, bo tylko w ten sposób wystrzeżemy się grzechu – Pod wpływem śmierci bliskich nasuwają się refleksje. Arcybiskup Miron, którego poznałem jeszcze podczas nauki zginął, wraz z 95 osobami tragicznego lotu- wspomina o. Stanisław – Polska pogrążyła się w żałobie, stanęła i zdała sobie sprawę, jak kruche jest życie, dlatego też żyjąc, zawsze trzeba być gotowym na śmierć.

Wczorajsze spotkanie to nie pierwsze tego typu przygotowane przez zarząd stowarzyszenia na czele z Lubomiłą Rydzanicz. Największym zainteresowaniem cieszył się wykład o dzwonach, wygłoszony przez dr. Włodzimierza Wołosiuka z Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej ale - temat tej rozmowy jest równie istotny - mówi Elżbieta Pierzchała –Ta rozmowa pomogła mi poukładać odczucia o śmierci, o których nigdy z nikim nie rozmawiałam. Z możliwości uczestnictwa w spotkaniach cieszy się również Ksenia Seledyńska . – Z Nowogródka na Białorusi całą moją najbliższą rodzinę wysłano na przymusowe roboty do Niemiec. I tak jako małą dziewczynkę panią Ksenię pozbawiono kontaktu z Cerkwią. Dziś dziękuje Bogu, że może pomagać w działalności stowarzyszenia. Spotkania pomogły jej odbudować tożsamość religijną.

Stowarzyszenie co roku organizuje wigilijne spotkanie z udziałem arcybiskupa Jeremiasza. – W zamyśle miało to być wigilia dla samotnych. W praktyce - przychodzą także parafianie, osoby z krajów byłego Związku Radzieckiego, które uczą się i pracują we Wrocławiu - mówi pani Lubomiła.

Wrocławscy członkowie stowarzyszenia prowadzą również działalność charytatywną. Odwiedzają starszych ludzi w ich domach i pomagają w załatwieniu spraw urzędowych i gospodarskich. Od niespełna 20 lat organizują ekumeniczne koncerty, pielgrzymki. Inicjatywa stowarzyszenia przyjęła się przy cerkwiach w Szczecinie i Lubinie (Dolny Śląsk), gdzie powstały jego oddziały.

— Anna Łuczkowiec