Święcenia w Ordynariacie

Arcybiskup Miron, podczas Liturgii sprawowanej 30 sierpnia w hajnowskiej cerkwi św. Trójcy, udzielił święceń diakońskich Łukaszowi Godunowi i święceń kapłańskich diakonowi Danielowi Popowiczowi.

Święcenia prezbiteriatu odbywają się po wielkim wejściu i zakończeniu śpiewania pieśni cherubinów (cs. Iże chieruwimy). Diakon chcący otrzymać święcenia stoi za amboną, skąd przyprowadzany jest przez dwóch diakonów. W królewskiej bramie czeka na niego najstarszy z kapłanów, który oprowadza go trzykrotnie wokół ołtarza. Za każdym razem, kandydat do stanu kapłańskiego całuje rogi tronu Bożego oraz kłania się biskupowi. Następnie przyklęka przed ołtarzem, a biskup kładzie na niego swój omoforion (o symbolice szat duchownych można przeczytać tutaj) i czyta specjalne modlitwy, po czym nakłada na diakona szaty prezbitra z wezwaniem: Aksios! (z gr. Godzien!). Tym samym słowem odpowiadają duchowni w prezbiterium i w imieniu narodu - chór. Oznacza to zgodę całego ludu na akt chirotonii. Nowy kapłan staje razem z innymi prezbitrami i uczestniczy w kanonie eucharystycznym, po którym otrzymuje cząstkę Świętego Chleba, nad którą modli się aż do komunii duchownych.

Święcenia diakonatu (chirotonia diakońska) przebiegają analogicznie do święceń prezbiteriatu. Odbywają się one po kanonie eucharystycznym, gdyż diakon nie może samodzielnie sprawować Liturgii. Subdiakon przyprowadzany jest do królewskiej bramy przez dwóch subdiakonów ze słowami: Rozkaż, rozkażcie! (cs. Powieli, powielitie!). Wokół ołtarza oprowadza go trzykrotnie najstarszy z diakonów. Duchowieństwo w prezbiterium, a następnie chór śpiewa w tym czasie tropariony: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami. Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną. Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga
i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy. Te same tropariony śpiewa się w trakcie chirotonii kapłańskiej oraz (w innej kolejności) podczas sakramentu małżeństwa. Kandydat na diakona przyklęka przed ołtarzem na jedno kolano. Biskup czyta nad nim modlitwy, a następnie nakłada na niego brakujące szaty diakońskie oraz wręcza mu rypidę (metalowy krążek z wizerunkiem cherubinów, osadzony na drążkach) - znak tego, że służba diakona przypomina służbę anielską. Nowy diakon wachluje rypidą nad Świętymi Darami, na znak tchnienia Ducha Świętego.

Ksiądz Daniel Popowicz ukończył Chrześcijańską Akademię Teologiczną i od pięciu lat był diakonem w Prawosławnym Ordynariacie WP. W tym roku został awansowany na stopień majora.

Łukasz Godun, absolwent Prawosławnego Seminarium Duchownego i CHAT jest pracownikiem cywilnym w Ordynariacie. Od kilku lat był także psalmistą w wojskowej kaplicy pw. męcz. Bazylego w Warszawie.

— Anna Siegień, Piotr Makal