Święto Zaśnięcia Bogurodzicy w warszawskiej katedrze

Dwudziestego ósmego sierpnia Cerkiew prawosławna obchodzi święto Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy. Większość historyków cerkiewnych uważa, że święto zostało ustanowione za panowania bizantyńskiego cesarza Maurycjusza (VI–VII w.). Najprawdopodobniej do tego czasu Zaśnięcie Bogurodzicy było świętem lokalnym, związanym głównie z Jerozolimą. W święcie Zaśnięcia Bogurodzicy Cerkiew wspomina m.in. wydarzenia poprzedzające odejście z ziemskiego życia Matki Bożej, Jej zaśnięcie, pogrzeb w Getsemani, cudowne przybycie apostołów do Jerozolimy.

Według Świętej Tradycji trzy dni przed swoim odejściem Bogurodzica otrzymała od archanioła Gabriela zapowiedź zbliżającej się śmierci. Na wieść o tym wydarzeniu apostołowie w cudowny sposób przybyli do Jerozolimy. W ikonografii święta wydarzenie to przedstawiane jest jako przybycie apostołów na obłokach. Uczniowie Chrystusa zgromadzili się przy łożu Bogurodzicy i byli świadkami odejścia Jej duszy do Chrystusa, otoczonego zastępami aniołów.

Po śmierci Matki Bożej apostołowie przenieśli Jej ciało do Getsemani, gdzie zostało złożone w grobie. w którym wcześniej spoczęli Joachim i Anna, rodzice Marii i Józef Oblubieniec. W uroczystościach pogrzebowych nie uczestniczył apostoł Tomasz, który w tym czasie głosił Ewangelię w odległych Indiach. Przybył do Jerozolimy dopiero trzeciego dnia po pogrzebie. Apostołowie, chcąc umożliwić mu pożegnanie Bogurodzicy, otworzyli grobowiec. Okazało się jednak, że nie znaleziono w nim Jej ciała, a jedynie szaty pogrzebowe.

Tego samego dnia, wieczorem, według Tradycji, Bogurodzica ukazała się apostołom i powiedziała: „Radujcie się! Jestem z wami na zawsze”. W odpowiedzi uczniowie zawołali: „Przenajświętsza Bogurodzico, pomagaj nam!”.

Cerkiew w obchodzonym święcie widzi świadectwo zwycięstwa życia nad śmiercią. Zaśnięcie Bogurodzicy nie jest rozumiane jako ostateczny koniec, lecz jako przejście z życia ziemskiego do wieczności. Śmierć zostaje ukazana jako sen, który zakończy się zmartwychwstaniem. W ten sposób święto Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy niesie wiernym przesłanie nadziei na życie wieczne w Bogu.

Ważną część święta stanowi obrzęd pogrzebu Bogurodzicy. W tradycji słowiańskiej odprawiany jest w wigilię święta, w sam dzień święta lub trzeciego dnia po nim. Nabożeństwo w swym układzie nawiązuje do obrzędu pogrzebu Chrystusa z jutrzni Wielkiej Soboty

Zaśnięcie Bogurodzicy związane jest również z tradycją końca żniw. W dniu święta w cerkwiach poświęcane są wiązanki z kłosów zbóż, ziół i kwiatów, które mają chronić przed czarami i działaniami złych mocy. Zgodnie z pobożnym zwyczajem są one przechowywane w domach do następnego święta. Niektórzy wierni zachowują również poświęcone ziarno, którym rozpoczynają później obsiewanie pól.

W przededniu święta, 27 sierpnia, w katedrze św. Marii Magdaleny w Warszawie pod przewodnictwem Jego Eminencji Wielce Błogosławionego metropolity Sawy odprawiono całonocne czuwanie.

Świątecznej św. Liturgii w dniu święta przewodniczył ks. protoprezbiter Anatol Szydłowski w asyście miejscowego duchowieństwa. Po św. Liturgii w warszawskiej katedrze odbyło się wychwalanie święta oraz poświęcenie zbożowo-ziołowych wiązanek.

 zdjęcia: protodiakon Igor Kutovyi

za: orthodox.pl