Szlakiem monasterów Serbii

Z błogosławieństwa arcybiskupa Jeremiasza parafia prawosławna Zmartwychwstania Pańskiego w Legnicy w dniach 30 czerwca - 6 lipca zorganizowała pielgrzymkę autokarową szlakiem prawosławnych monasterów Serbii.

Pielgrzymka rozpoczęła się modlitwą i pobytem w cerkwi św. Sawy w Belgradzie, stojącej na miejscu, w którym 27 kwietnia 1595 r. Sinan Pasza spalił relikwie św. Sawy. Jest to trzecia pod względem wielkości cerkiew prawosławna na świecie. Monumentalność świątyni obrazuje mozaika wnętrza kopuły głównej, gdzie oko Chrystusa Pantokratora ma 3 metry szerokości.

Pielgrzymi mieli możliwość pomodlenia się przy relikwiach św. Mikołaja Serbskiego w monasterze Lelić oraz przy grobie św. Justyna w monasterze Ćelije. Z historią Cerkwi serbskiej oraz świętymi rodu Nemanja pielgrzymi zapoznali się odwiedzając monastery Źićia (XIII w.) i Studenica (XII w.), gdzie znajdują się relikwie świętych Symeona, Anastazji i Stefana. Ponadto odwiedzono monaster Kaona (XIV wiek) oraz monastery Fruśkiej Gory, nazywanej również serbską Górą Atos, na jakiej znajduje się 17 prawosławnych monasterów. Ich historia związana jest z rodem Brankovićów którzy w XV wieku byli ich założycielami i fundatorami. W monasterze Kruśedol przechowywane są szczątki relikwii świętych Angeliny, Stefana, Maksyma i Jovana Brankovićiów. W 1716 r. wojska tureckie powracające z przegranej bitwy pod Petrovaradinem dokonały grabieży i spalenia monasteru Kruśedol, a relikwie świętych Brankovićów rozćwiartowano i spalono. To co odnaleziono z całych relikwii świętych, przechowywane jest dziś w monasterze.

Pielgrzymi odwiedzili monastery Grgeteg, Velika Remeta, pokłonili się relikwiom świętego wielkiego męczennika Teodora Tyrona w monasterze Novo Hopovo oraz przebywali w monasterze Kovilj z XII wieku.

Monastery Serbii stanowią bogatą skarbnicę historii, kultury oraz żywej tradycji, są świadectwem głębokiej duchowości Serbskiego narodu, który będąc silnie doświadczany na przestrzeni wieków pozostaje wierny testamentowi św. Sawy. Spotkania i rozmowy z duchownymi i zwykłymi ludźmi, doświadczenie ich serdeczności i gościnności sprawiło, że większość pielgrzymów wyraziła chęć odwiedzin tego niebiańskiego kraju raz jeszcze.

— ks. Lubomir Worhacz