Ukrywana karta z życia Cerkwi w Rosji

Czerwiec 1941 r., mała wieś Tychoje na rosyjsko-łotewskiej granicy. To tutaj rozgrywa się akcja filmu w reżyserii Włodzimierza Tychonenko „Pop”. Odnowa pskowskiej prawosławnej misji, odradzanie życia cerkiewnego na okupowanych przez Niemców terenach od Pskowa do Leningradu to niełatwe cele, do jakich dążyli duchowni w Rosji od 1941 po 1944 rok.

Proboszcz małej parafii, o. Aleksander wiedzie spokojne życie na wsi z matuszką Alewtiną. Czas upływa mu na służbie ludziom. Za dwie godziny zakończy paschalną służbę, za dwa dni do wioski wejdą Niemcy. Za dwa miesiące w życiu o. Aleksandra Jonina najważniejsza misja, w której nie będzie wielkich zwycięstw i biblijnych cudów. Duchowny będzie odnawiał w narodzie wiarę, zacieraną przez ustrój faszystowski. Dług proboszcza względem wiernych zostanie odpracowany, przerośnie w duchowe zwycięstwo.

Każdy misjonarz był między młotem a kowadłem. To wtedy utrwaliło się powiedzenie, że grzesznym jest ten, kto działa przeciw rodzinie, prawidłowo postępuje ten, kto buduje cerkiew na zachwaszczonej ziemi. Upór w dążeniu do celu podtrzymywała wiara, nadzieja i miłość.

„To bohaterska strona naszej historii. Niesie odpowiedź na pytanie, jak można było wychowywać ludzi, odnawiać wiarę prawosławną, będąc dla okupantów przeszkodą, wśród swoich postrzeganym jak obcy”- Cyryl, patriarcha moskiewski i całej Rusi.

Wojna nie ominęła nikogo w misji, o. Aleksander pomagał partyzantom, głodującym w okupacji, wraz z matuszką Alewtyną postanowił wychowywać ośmioro sierot. Oddawał swoją miłość każdemu, kto go potrzebował i w tym upatrywał swoją misję na ziemi.

Film oparty jest na faktach. W osobie głównego bohatera, o. Aleksandra, opowiedziano historię nazwanego ku czci Aleksandra Newskiego o. Aleksandra Jonowa, który został przyzwany do spełniania swego długu w niewielkiej miejscowości Zakatki - miejscu, w którym 700 lat wcześniej wysławił swoimi wielkimi dziełami jego imiennik.

- To nie tylko historia duchowego zwycięstwa, którego codziennie dokonywali misjonarze, a opowieść o miłości o. Aleksandra do matuszki Alewtyny. Takiej historii miłości w kinematografii jeszcze nie było - pisze na oficjalnej stronie filmu autor scenariusza, Aleksander Sehen.

— Anna Łuczkowiec