Uroczystości parafialne święta Zaśnięcia Bogurodzicy na Pomorzu

Dzień 28 sierpnia (15 sierpnia st.st.) dla dwóch pomorskich parafii - w Koszalinie i Gryficach, jest czasem „małej Paschy” - dniem święta parafialnego. To okazja nie tylko do wspólnej modlitwy, ale również do rozmów i wymiany doświadczeń w gronie księży, zaproszonych gości i wiernych z bliższych i dalszych parafii, do dzielenia się świąteczną radością. Tegorocznym obchodom święta Zaśnięcia (cs. - Uspienija Bohorodicy) w koszalińskiej cerkwi przewodniczył ordynariusz diecezji Wrocławsko – Szczecińskiej, ks. abp Jeremiasz.

W słowach skierowanych do przybyłych władyka zwrócił uwagę na kilka aspektów święta. Pierwszą rzeczą jest fakt bliskości Chrystusa, to, że Jezus jest blisko nas i w odpowiednim momencie ta bliskość staje się bardzo mocno odczuwalna. Tak było podczas Zaśnięcia, gdy sam Chrystus przyjął duszę Marii, co też oddaje ikonografia święta. Władyka przytoczył przykład świętego Sylwana z Góry Atos (zm. 1938 r.), który w opisie swych przeżyć duchowych nie zawahał się opisać chwili zwątpienia, która nastąpiła po wielu, wielu latach wytężonej, ale jakby się mogło wydawać, bezowocnej modlitwy. W chwili najgłębszej rozpaczy święty mąż odważył się na krzyk swego serca: „Boże, jesteś nieubłagany!” Wtedy na krótką chwilę dane mu było ujrzeć i odczuć spoglądającego nań Chrystusa. O prawdziwości tego świadectwa przekonuje nas nie tylko fakt, iż tych wspomnień nie da się czytać obojętnie, bez wzruszenia, ale potwierdza je całe późniejsze życie św. Sylwana i wielu, wielu innych ascetów, kroczących drogą wskazaną przez starca.

Kolejnym tematem, który wiąże się ze wspomnianym świętem, jest tajemnica śmierci. Przekaz Tradycji, mówiący o pustym, otwartym na trzeci dzień grobie Bogurodzicy, w którym pozostały tylko pogrzebalne szaty Marii, wskazuje na wielką tajemnicę śmierci. Kościół prawosławny respektuje ją i nie wykracza poza jej granice.

Jeszcze jedną istotną sprawą – podkreślił władyka – jest przesłanie świątecznego fragmentu Ewangelii. Co ten tekst, o Marcie i Marii, mówi nam dziś? Nam, zgromadzonym konkretnie w tej cerkwi, tyle lat po Chrystusie? „Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go”. Jako ludzie wierzący powinniśmy zadać sobie pytanie – czy znamy Pismo Święte? Czy czytamy je? A tym bardziej – czy je przestrzegamy i zachowujemy w swych sercach? Nie bądźmy leniwi jako chrześcijanie. Oto to, co jest dla człowieka wiary rzeczą najważniejszą. Bogurodzica dzięki temu wysiłkowi - wysiłkowi modlitwy, czytania Pisma i zachowywania go w swym sercu wzniosła się na wyżyny świętości i stała się miłą Bogu. Niech będzie dla nas wzorem, a święto Zaśnięcia niech nam o tym przypomina. Po Boskiej liturgii podczas „Kriestnego chodu” po trzykroć okrążono cerkiew, poświęcając mury świątyni, zgromadzonych ludzi, ale też - na co zwrócił uwagę władyka Jeremiasz - również w pewnym symbolicznym wymiarze świat zewnętrzny.

Ciąg dalszy świątecznej radości nastąpił przy wspólnym posiłku w pobliskim pomieszczeniu parafialnym. Parafialne śpiewanie, tym razem już ludowe (można było usłyszeć nawet tradycyjne utwory z okolic Neapolu w oryginalnej wersji językowej) pokazały, że repertuar i możliwości wokalne jednego z dyrygentów cerkiewnego chóru wykraczają daleko poza rodzimy „Śpiewnik” i „Bohohłasnik”.

W Gryficach, choć bez obecności ordynariusza, panowała podobna radość. Tym bardziej, że swym śpiewem całonocne czuwanie uświetniali szczecińscy chórzyści, a uroczystości odbyły się w niedawno wyremontowanej cerkwi. Mimo trudności, z którymi przychodzi zmagać się co dzień niewielkiej gryfickiej społeczności, życzliwość i ciepło, okazywane przybyłym gościom – duchowieństwu i wiernym, nie tylko się nie umniejszają, ale śmiało mogą służyć za wzór chrześcijańskiej, prawosławnej gościnności dla wielu większych parafii.

zdj: ks. M.S.

— ks. Mariusz Synak