Wielki Piątek

Dziś w Cerkwi Wielki Piątek – „świętujemy pamięć świętej, zbawczej i budzącej bojaźń męki Pana i Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa” (synaksarion Piątku).

Wczoraj wieczorem we wszystkich cerkwiach na jutrzni czytanych było 12 fragmentów Ewangelii o męce Chrystusa. Dziś rano zostało odprawione nabożeństwo królewskich godzin kanonicznych, podczas których śpiewany był jeden z piękniejszych troparionów Wielkiego Piątku:

Dzisiaj na drzewie wisi Ten, który na wodach ziemię zawiesił, na Króla aniołów zakładana jest korona cierniowa, w szatę hańby przyobleczony jest Ten, który niebo przyodziewa obłokami, policzkowany jest Ten, który w Jordanie uwolnił Adama, gwoździami przybity jest Oblubieniec Kościoła, włócznią przebity jest Syn Dziewicy. Kłaniamy się Twym cierpieniom, Chryste. Kłaniamy się Twym cierpieniom, Chryste. Kłaniamy się Twym cierpieniom, Chryste. Okaż nam chwalebne Twoje zmartwychwstanie.

Dziś podczas wieczerni wyniesiona zostaje na środek cerkwi płaszczanica (całun przedstawiający złożenie Chrystusa do grobu). Jeden z troparionów (stichira na stichowni), który jest śpiewany tuż przed wyniesieniem płaszczanicy mówi:

Ciebie, który odziewasz się w światłość jak w szatę, Józef z Nikodemem zdjąwszy z krzyża, widząc martwego, obnażonego i nie pogrzebanego, gorzkimi z serca zalewał się łzami i łkając mówił: “Biada mi, najsłodszy Jezu! Gdy przed chwilą słońce ujrzało Ciebie wiszącym na krzyżu, przyoblekło się w mrok, a ziemia zatrzęsła się z bojaźni, zasłona świątyni rozdarła się, a oto ja teraz widzę Ciebie, któryś za mnie podjął dobrowolną śmierć. Jakże mogę pogrzebać Ciebie, Boże mój? Jakim całunem mam Ciebie owinąć? Jakimi rękoma można dotknął niezniszczalne Twoje ciało? Jakież pieśni będę śpiewał przy Twoim pogrzebie,o Miłosierny? Wywyższam Twoje cierpienia, wysławiam w pieśniach Twój pogrzeb i Twoje Zmartwychwstanie, wołając: Panie, chwała Tobie!

Na zdjęciach: nabożeństwo w warszawskiej katedrze św. Marii Magdaleny, przewodniczył metropolita Sawa.

Zdjęcia: Jarek Biryłko, Anna Żornaczuk

— Anna Żornaczuk